Download PDF

มติชนรายวัน พฤหัสบดีที่ 25 พฤษภาคม 2560

 

ยังไม่พ้นอาณานิคม

          อุษาคเนย์ไม่อาณานิคมอินเดีย เพราะเป็นบ้านเมืองระดับรัฐ มีเทคโนโลยีสูงถลุงโลหะก้าวหน้ามากแล้ว โดยเฉพาะสำริด ก่อนรับศาสนาและอารยธรรมอินเดีย

          มีในบทความวิชาการเป็นงานศึกษาค้นคว้าวิจัยจำนวนมากของ อ. ศรีศักร วัลลิโภดม นานหลายสิบปี หรือราว 50 ปีมาแล้ว

          แรกๆ มีปฏิกิริยาคัดค้านต่อต้าน จากนักวิชาการกระแสหลักจำนวนมาก โดยเฉพาะจากกลุ่มกรมศิลปากร และอาจารย์มหาวิทยาลัยศิลปากร ซึ่งล้วนเป็นผู้สืบทอดอย่างซื่อตรงจงรักภักดีตามแนวคิด Indianized States ของ ยอร์ช เซเดส์ แล้วยึดแนวทางประวัติศาสตร์ศิลปะ เป็นโบราณคดีอย่างดื้อๆ

          การศึกษาโบราณคดีแบบประวัติศาสตร์ศิลปะ เมื่อราว 60 ปีมาแล้ว จึงไม่มียุคก่อนอินเดีย มีแต่ยุคหลังอินเดีย โดยเน้นศิลปกรรมทางศาสนาพุทธกับพราหมณ์ ไม่มีผี

          แล้วแบ่งประวัติศาสตร์ตามลำดับลักษณะศิลปกรรมทางศาสนาจากอินเดีย ที่ชี้ขาดโดยนักประวัติศาสตร์ศิลปะ เช่น ยุคทวารวดี, ยุคศรีวิชัย, ยุคลพบุรี, ยุคเชียงแสน, ยุคสุโขทัย, ยุคอยุธยา, ยุคธนบุรี, ยุครัตนโกสินทร์

          ขณะนี้จะมุ่งสู่ไทยแลนด์ 4.0 ประวัติศาสตร์ไทยของทางการก็ยังเน้นความสำคัญอย่างนี้ สถาบันการศึกษาทั่วประเทศก็ยังมีการเรียกการสอนอย่างนี้ ทั้งๆ หลักฐานวิชาการไม่เป็นอย่างนั้น ดังกรณีเมืองอู่ทอง สุพรรณ และมีอีกเต็มอีสาน

          จึงไม่ต้องประหลาดมหัศจรรย์ที่การศึกษาไทยรั้งท้าย ไม่ว่าในโลกหรือในอาเซียน

          เพราะหมดยุคอาณานิคม แต่ไทยยังขอเป็นอาณานิคมทางประวัติศาสตร์โบราณคดี และประวัติศาสตร์ศิลปะ