มติชนรายวัน พฤหัสบดีที่ 26 มกราคม 2560

 

อยุธยา ขายได้ตลอดกาล

แต่ขายอะไร? แบบไหน?

 

          อยุธยาขายได้ในตลาดท่องเที่ยว ตราบเท่าที่โลกนี้ยังมีวัฒนธรรมท่องเที่ยว ตามสภาพผันผวนปรวนแปรทางการเมืองและเศรษฐกิจทั้งของไทยและของโลก

          ยิ่งเสมือนชานเมืองกรุงเทพฯ (โดยระยะทาง) ยิ่งขายได้ขายดีตลอดกาล

          ทรัพยากรท่องเที่ยวหลากหลายมีในอยุธยา แต่เฉพาะตอนนี้จำแนกกว้างๆ 2 กลุ่มใหญ่ๆ ได้แก่

          1. เมืองประวัติศาสตร์ มีทั้งประวัติศาสตร์แห่งชาติ และประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ทับซ้อนอยู่ด้วยกันทั้งในเกาะเมือง และบริเวณรอบนอกออกไปไกลๆ

          2. วิถีท้องถิ่น มีมากทั่วไปทุกตำบล, อำเภอทั้งจังหวัด ได้แก่ หมู่บ้าน, วัด และแหล่งศักดิ์สิทธิ์ในชุมชน, ทุ่งนา, แม่น้ำลำคลองหนองบึง ฯลฯ

          ปัญหาอยู่ที่จะบริหารจัดการอย่างไรกับทรัพยากรท่องเที่ยวที่มีทั้งหมดในอยุธยา แล้วจะขายอะไร? แบบไหน? ฯลฯ

          ที่ผ่านมานานมากเกี่ยวกับการท่องเที่ยวอยุธยา มีปัญหาใหญ่ๆ 2 กรณี ได้แก่

          1. ความขัดแย้งทางการบริหารจัดการ ระหว่างหน่วยงานส่วนกลาง, ส่วนภูมิภาค, ส่วนท้องถิ่น

          2. ข้อจำกัดทางวิชาการประวัติศาสตร์โบราณคดีมานุษยวิทยา ให้ความสำคัญในวงแคบๆ เฉพาะเหตุการณ์สงครามของวีรบุรุษ กับศิลปะสถาปัตยกรรมของวัดกับวัง โดยลดทอนคุณค่าวัฒนธรรมราษฎร์ที่มีมากทั่วไปทั้งจังหวัด และเข้าถึงนักท่องเที่ยวดีกว่า

          คนทำสื่อไทยอยู่ในความครอบงำของทางการที่มีข้อจำกัด และแสวงหาความรู้ความเข้าใจก้าวหน้ากว่าทางการไม่ได้ด้วยตนเอง เพราะประสิทธิภาพอ่อนแอ เท่ากับลดโอกาสของสังคมในการเข้าถึงความรู้ก้าวหน้า

          มีปัญหาใหญ่ๆ ยังทำรายได้ไม่น้อยขนาดนี้ ถ้าอยุธยาแก้ปัญหาลดลงจนหมดไป รายได้จะทวีคูณขนาดไหนเกินคาดเดาได้ถ้วน?