มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพฤหัสบดีที่ 6 ตุลาคม 2559

 

ถูกสร้างให้จำ ถูกทำให้ลืม

แต่ เรา-ไม่-ลืม

 

          ประวัติศาสตร์แห่งชาติของไทย เป็นสิ่งถูกสร้างให้จำ ถูกทำให้ลืม โดยคนชั้นนำผู้มีอำนาจทุกยุคทุกสมัยตราบจนทุกวันนี้

          จะเห็นว่าไม่มีประวัติศาสตร์สังคมและเศรษฐกิจการเมือง แต่มีมากเรื่องสงครามกับศิลปกรรม

          ถูกสร้างให้จำ มี 2 อย่าง คือ

          1. วีรบุรุษสงคราม ที่แต่งเติมเพิ่มสีสันเป็นนิยายประเภท “ดีใส่ตัว ชั่วใส่คนอื่น”

          2. ยุคสมัยศิลปกรรมแบบอาณานิคม ที่บิดเบือนบังคับให้เป็นยุคสมัยทางการเมืองและสังคม เช่น ทวารวดี, ศรีวิชัย, ลพบุรี, สุโขทัย, อยุธยา ฯลฯ

          ถูกทำให้ลืม วิถีชีวิตของสามัญชนไพร่บ้านพลเมืองที่ล้าหลังทางเทคโนโลยีทำมาหากินพึ่งพาธรรมชาติ แล้วถูกเกณฑ์แรงงานโดยไม่ได้รับค่าตอบแทน ทั้งทำงานรับใช้ในบ้านเรือนของนาย กับหา “ของป่า” ทรัพยากรจากที่ต่างๆ เป็นส่วยส่งนาย ขายให้นานาชาติทำรายได้มั่งคั่งทั้งของนายและของรัฐ

          การเมืองและเศรษฐกิจที่ถูกปิดกั้น ไม่เสมอภาค ไม่ประชาธิปไตย ใครเรียกร้องถูกล้อมปราบจับฆ่า เป็นประวัติศาสตร์บาดแผล แล้วถูกทำให้ลืม

          แต่ เรา-ไม่-ลืม โดยเฉพาะเหตุการณ์ลั่นโลก 6 ตุลา 2519