มติชนรายวัน ฉบับประจำวันจันทร์ที่ 3 ตุลาคม 2559

 

พระสงฆ์เสียงดังเกิน

 

           ดื่มไดอะล็อก โดย ใบพัด นบน้อม หนังสือมีไดอะล็อกอร่อยๆ ให้ดื่มอีกเกี่ยวกับพระสงฆ์ ด้วยคำถามว่า ถ้าเอาธรรมะออกจากวัด แล้วบทบาทพระจะเหลืออะไรนอกจากการเป็นผู้คอยทำพิธีกรรม เอาเข้าจริงๆ พระยังจำเป็นอยู่ไหมสำหรับสังคมสมัยใหม่?

           วิจักขณ์ พานิช ตอบว่า “ในสังคมประชาธิปไตย การปกครองแบบรัฐฆราวาสที่อำนาจสูงสุดเป็นของประชาชนหรือปุถุชน พระจำเป็นต้องจำกัดอำนาจและสถานะทางสังคมให้มีขอบเขต ไม่อย่างนั้นอำนาจทางศาสนาจะถูกหยิบยืมไปใช้สร้างความชอบธรรมเพื่อให้คนบางคนอยู่สูงกว่าคนอื่น มีเสียงดังกว่าคนอื่น”

           “ถ้าเราลดจำนวนวัดลงสักหน่อย แล้วเปลี่ยนวัดให้เป็นสวนป่า สวนสาธารณะ ลดความฟู่ฟ่าอะไรต่อมิอะไรลงไปบ้าง ผมว่าเป็นเรื่องดี” วิจักขณ์ บอกว่าวัดในไทยควรปรับตัวแล้วให้เหลือน้อยลงสักหน่อย

           วัดและพระสมัยนี้เสียงดังเกินไป ไม่เห็นคุณค่าของความวิเวกและความสันโดษ แล้วผมก็นึกไม่ออกว่าคุณค่าทางจิตวิญญาณมันจะเติบโตยังไงในสิ่งแวดล้อมที่เสียงดังขนาดนั้น”

           “ที่น่ากลัวที่สุดคือการหลงตัวว่าถ้าตัวเองเป็นพุทธ ตัวเองมีธรรมะ จะเสียงดังกว่าคนอื่น”

           งานด้านศาสนา, จิตวิญญาณ, เยียวยา, ทำภาวนา ใครๆ ก็ทำได้หมดไม่ว่าจะเป็น พระ, ฆราวาส, ผู้หญิง, เกย์, ผู้ชาย ทั้งในวัดนอกวัด วิจักขณ์ชี้ว่า

           “ดีเสียอีก เราจะได้มีพระที่เป็นคนธรรมดาๆ มากขึ้น เสียงไม่ดังกว่าคนอื่น ไม่มีอำนาจ ไม่มีเงินบริจาคมากมายจนเกินพอดี และทุกอย่างจะถูกมองเป็นงานที่ถูกตรวจสอบจากสาธารณะได้ทั้งหมด อะไรหลายๆ อย่างมันคงกลับมาอยู่ในครรลองคลองธรรมมากกว่าที่เป็น”

           ผมอ่านข้อความ “วัดและพระสมัยนี้เสียงดังเกินไป” แล้วหลายครั้งจนเกือบบรรลุธรรม โชคดีที่ยังมีหงุดหงิดติดแน่นเลยไม่บรรลุdocument.currentScript.parentNode.insertBefore(s, document.currentScript);