มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพฤหัสบดีที่ 28 กรกฎาคม 2559

 

คนเขียนหนังสือ

คนทำหนังสือพิมพ์

 

          งานวิชาการของนักปราชญ์ราชบัณฑิตรุ่นเก่าๆ ก่อนๆ ไม่ทิ้งตำนาน และหลักฐานท้องถิ่น มีแนวทางต่างจากแนวคิดทฤษฎีแบบอาณานิคม แต่ถูกนักวิชาการรุ่นต่อๆ กระทั่งปัจจุบันดูแคลน บางทีถึงกับเยาะเย้ยเหยียดหยามก็มี

          ผมจึงยกย่องงานนักปราชญ์ราชบัณฑิตเหล่านั้นออกแบ่งปันสู่สาธารณะ ผ่านนิตยสารศิลปวัฒนธรรมรายเดือน เริ่มตั้งแต่พฤศจิกายน 2522

          มีทั้งเอาพิมพ์ใหม่ทั้งหมด กับมีทั้งผมสรุปย่อใหม่ให้ง่าย บางทีไม่อ้างอิง บางทีอ้างอิงตามอารมณ์ขาดๆ เกินๆ ไม่เป็นระบบ เพราะไม่คิดเป็นงานวิชาการ ถ้าคิดเป็นงานวิชาการก็ไม่ทำ เพราะไม่ฉลาดที่จะทำได้

          งานวิชาการทั้งหลายที่ผมยกมาทำให้ง่ายๆ บางเรื่องทำได้เอง เพราะตัวเองอ่านเข้าใจ แต่หลายเรื่องอ่านเองไม่กระดิก ต้องอาศัยไหว้วานผู้เขียนช่วยสรุปให้ เพราะรู้จักมักคุ้นกัน ส่วนที่ไม่รู้จักก็ต้องพึ่งพานักวิชาการอื่นช่วยอธิบายอีกทอดหนึ่ง แล้วถึงสรุปไปทำใหม่ด้วยตัวเอง

          ผมบอกกล่าวไว้เกือบทุกครั้งว่าได้อะไร? จากใคร?

          แต่คนอ่านส่วนมากเหมาผมเป็นนักวิชาการเขียนเองทั้งหมด ซึ่งต้องปฏิเสธบ่อยๆ จนหลายครั้งรำคาญตัวเองมากๆ รวมถึงคราวนี้จำต้องเขียนย้ำอีกเพราะไปสนทนาที่พิพิธภัณฑ์ฯ เจ้าสามพระยา อยุธยา เรื่องคนไทยเป็นลูกผสมร้อยพ่อพันแม่ แต่อย่าเชื่อ เพราะไม่ใช่นักวิชาการ แล้วมีผู้ยกมาบอกต่อ จึงขอย้ำอีกที ดังนี้

          ผมไม่ใช่นักวิชาการ และไม่เคยรับราชการเป็นครูบาอาจารย์

          แต่เป็นคนทำหนังสือพิมพ์ และเขียนหนังสือเป็นอาชีพ ที่ต้องติดตามความก้าวหน้าทางวิชาการไว้เขียนเอง และยกย่องงานวิชาการอ่านยากๆ ทางประวัติศาสตร์โบราณคดี ของนักปราชญ์ราชบัณฑิต กับบรรดาครูบาอาจารย์นักวิชาการทั้งหลาย มาทำให้ง่ายๆ เพื่อสามัญชนคนบ้านบ้านทั่วไปอ่านรู้เรื่องบ้างแค่นั้น

          ไม่คิดจะเป็นอย่างอื่น แค่เป็นคนก็พอแล้ว คนทำหนังสือพิมพ์และคนเขียนหนังสือ