Download PDF

มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพุธที่ 6 พฤษภาคม 2558

 

เจ้าพ่อประวัติศาสตร์ จอมขมังเวทย์

           “ถ้ามหาวิทยาลัยมีแต่ศาสตราจารย์ แต่ไม่มีครูเหลืออยู่อีก ก็น่าเศร้าแก่เด็กไทยเป็นอย่างยิ่ง”

siam6-05-58 1

           นิธิ เอียวศรีวงศ์ เขียนไว้ในบทนำเกียรติยศ “ฉลองฉลอง” หนังสือ เจ้าพ่อประวัติศาสตร์จอมขมังเวทย์ รวมบทความเพื่อเป็นเกียรติในโอกาสครบรอบ 60 ปี ฉลอง สุนทราวาณิชย์ อาจารย์สอนประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาฯ

           (ธนาพล ลิ่มอภิชาต และสุวิมล รุ่งเจริญ บรรณาธิการ สำนักพิมพ์สยามปริทัศน์ พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม 2558)

           เพื่อยกย่อง อ. ฉลอง ว่ามีความเป็นครูอย่างยิ่ง โดยบอกเพิ่มเติมอีก ดังนี้

           “ความสนใจทางวิชาการอันหลากหลายของอาจารย์ฉลองนั้น เป็นจุดแข็งของครูแน่ โดยเฉพาะครูมหาวิทยาลัย”

           “อาจารย์ฉลอง สุนทราวาณิชย์ เป็นนักวิชาการที่มีมิตรและศิษย์มากที่สุด

           ไม่เฉพาะแต่คนในแวดวงวิชาการสังคมศาสตร์-มนุษยศาสตร์เท่านั้น แต่รวมถึงคนนอกวงการอีกมาก

           ใครที่รู้จักอาจารย์ฉลองแล้ว ก็อยากคบหาสมาคมต่อไปเรื่อยๆ เพราะความสนใจของอาจารย์ฉลองนั้นกว้างขวาง จึงพูดกับใครได้ทุกเรื่อง ความมีมิตรและศิษย์ของอาจารย์ฉลองนี้ไม่ใช่สิ่งน่าอัศจรรย์แต่อย่างใด ใครที่รู้จักอาจารย์ฉลองเป็นส่วนตัวก็จะเข้าใจได้ดี

           ว่าเฉพาะในแวดวงวิชาการ ดูจากหนังสือเล่มนี้ก็จะเห็นว่ามิตรและศิษย์ของท่านมีหลากหลายแค่ไหนในเชิง ‘ศาสตร์’ และหลากหลายแค่ไหนในเชิงประเด็นที่แต่ละท่านสนใจ ทั้งๆ ที่แต่ละคนที่เสนอเรื่องมารวมในหนังสือนี้ พยายามที่จะหยิบยกประเด็นที่เกี่ยวข้องกับอาจารย์ฉลองในทางใดทางหนึ่งทุกคนก็ตาม

           ฉะนั้นจึงเป็นพยานอย่างดีถึงความสนใจอันหลากหลายของอาจารย์ฉลองเองด้วย

           ย้อนกลับไปที่ย่อหน้าแรกของ อ. นิธิ อีกครั้ง ผมขอขยายเพิ่มดังนี้

           ถ้ามหาวิทยาลัยมีแต่ศาสตราจารย์, รองศาสตราจารย์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์, อาจารย์ แต่ไม่มีครูเหลืออยู่อีก ก็น่าเศร้าแก่เด็กไทยเป็นอย่างยิ่ง

           โชคดีที่บางสถาบันมีครูฉลอง แต่โชคไม่ดีของเด็กไทยสถาบันอื่นที่ไม่มีครูอย่างครูฉลอง

           เพราะมีแต่คนใจแคบเป่าสาก (หลังหยุดเป่านกหวีด) สอนหนังสือโดยห้ามนักศึกษาถามและเถียง