มติชนรายวัน ฉบับประจำวันศุกร์ที่ 16 มกราคม 2558

 

ภู กระดาษ เนรเทศ

          วรพจน์ พันธุ์พงศ์ กรุณาหาหนังสือดีๆ วิเศษๆ มาให้อ่านคือ WRITER เลือดอีสาน (ฉบับธันวาคม 2557)

          ในเล่มนี้มีแนะนำหนังสือ (เขียนโดย วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา) เนรเทศ ของ ภู กระดาษ ว่าเป็นนิราศแห่งการจำนนชั่วนิรันดร์ และมีบทสัมภาษณ์ (โดย กนกวรรณ เปี่ยมสุวรรณศิริ)

          เลยต้องหามาอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ เนรเทศ ที่มีข้อความโปรยปกว่า “นวนิยายที่สร้างจากความบิดเบี้ยวนับแต่ส่วนยอดของสังคม ผลักดันให้คนชายขอบจำต้องระหกระเหินไปตามเส้นทางแห่งชะตากรรม”

phoo 16-01-58 1

          อ่านแล้วพบข้อความไม่เข้าใจ แต่เท่ ว่า“ลาวฝั่งขวา” ที่ใช้บ่อยๆ จนต้องเปิดหาคำอธิบายในบทสัมภาษณ์ จึงรู้ว่าหมายถึง“ไม่ลาวฝั่งซ้าย” และ“ไม่ไทย”

          รู้ความหมายแล้วอ่านอร่อยเพิ่มขึ้น

          ยิ่งอร่อยมากขึ้น เมื่อบางบทบางตอนใช้คำลาวและความลาว หรือสำนวนและสำเนียงลาวฝั่งขวา ทั้งๆอ่านไม่เข้าใจหมด

          ถ้าทำอย่างนี้บ่อยๆจนชำนาญ แล้วควบคุมคำลาวและความลาวคลุกเคล้ากลมกลืนกับคำปัจจุบันให้คนทุกท้องถิ่นอ่านเข้าใจตรงกันสำเร็จ จะได้วรรณกรรมสร้างสรรค์วิเศษสุดยอด

          ในเนรเทศใช้ประวัติศาสตร์แบบ ค.ศ. (ไม่ พ.ศ.) บทสัมภาษณ์ใน WRITER ตอนหนึ่ง ภู กระดาษ ตั้งคำถามว่าทำไมประเทศไทยถึงใช้แต่ พ.ศ. อยู่กลุ่มเดียว? เหมือนเป็นสิ่งพิเศษ

          ผมสนับสนุนให้ไทยพิจารณาใช้ ค.ศ. ตามสากล เพื่อให้ความคิดเชื่อมโยงทั้งสากลโลก ไม่หลงตัวเองในกะลา

          แต่ต้องสลัดเลขไทยพร้อมกันด้วย เพราะถ้าใช้ ค.ศ. แต่เลขไทย มันไปกันไม่สนิท ควรใช้เลขฝรั่ง

          ที่สุดแล้วเลขไทยก็ไม่จริง เพราะที่แท้เป็นเลขเขมร โดยไทยรับมาเมื่อคราวดัดแปลงอักษรเขมรเป็นอักษรไทย ราวหลัง พ.ศ. 1700 (ไม่มีใครคิดประดิษฐ์ด้วยคนเดียว) นานเข้าก็ตีขลุมเป็นเลขไทย

          ทางการกำหนดให้หนังสือราชการใช้เลขไทย แต่สำนักพิมพ์ของเอกชนไม่จำเป็นต้องทำตาม เพราะไม่ราชการ

          ถ้าระบบการเงินการคลังและการธนาคารขืนใช้เลขไทย คงยุ่งยากพิลึก เปลืองต้นไม้ทำกระดาษคิดเลขและทำสมุดบัญชีเลขไทย