Download PDF

มติชนรายวัน ฉบับประจำวันจันทร์ที่ 17 พฤศจิกายน 2557

 

ท้องถิ่น ต้องหาอยู่หากินด้วยตนเอง

         “ท้องถิ่น หาอยู่หากินด้วยตนเอง” อย่าคาดหวัง “จังหวัด จัดการตนเอง” จะเผื่อแผ่แบ่งปันถึงท้องถิ่นระดับอำเภอ, ตำบล, และชุมชนหมู่บ้าน

         ชีวิตจริง คือจังหวัดยังไม่ได้จัดการตนเอง เพราะมหาดไทยไม่ปล่อย แต่คอยกุมไว้ทุกอย่าง ตั้งแต่อดีต จนปัจจุบัน และคาดว่าตลอดอนาคต (กำหนดไม่มี)

         ดังนั้น จะหวังให้ข้าราชการอำเภอจัดการอะไรต่อมิอะไรให้ชุมชนท้องถิ่นจึงเป็นไปได้ ยากมากๆ จนถึงเป็นไปไม่ได้ เช่น ท่องเที่ยวท้องถิ่น

         อย่างเสียมิได้ ก็แค่ขอแรงราษฎรช่วยกันถางหญ้า เก็บขยะ ก๊อกๆแก๊กๆ บริเวณโบราณสถานแหล่งท่องเที่ยว แล้วถ่ายรูปร่วมกันแสดงผลงานสำเร็จ ส่งให้สื่อเผยแพร่และขึ้นโซเชียลเน็ตเวิร์กก็พอแล้ว จบแล้ว

         อะไรจะเกิดหรือไม่เกิดต่อไปข้างหน้าไม่รับรู้ เพราะนี่เป็นวิถี“ลูกไม้มหาดไทย” ในรัฐราชการ ไม่ใช่สำนึกท้องถิ่นแท้จริง

         ท้องถิ่น หาอยู่หากินด้วยตนเองได้ตามควรแก่อัตภาพอย่างไม่โลภ เช่น เตรียมรับมือท่องเที่ยวอย่างสร้างสรรค์

         ด้วยการเผื่อแผ่แบ่งปันข้อมูลความรู้พื้นฐานทางประวัติศาสตร์ความเป็นมาของท้องถิ่นเป็นเรื่องแรก

         ทอดน่องท่องเที่ยว อ. ศรีมโหสถ  จ. ปราจีนบุรี  พิมพ์มาแจกจ่ายคนท้องถิ่นผู้ให้ความสำคัญแหล่งประวัติศาสตร์โบราณคดีในชุมชน อ. ศรีมโหสถ (และแบ่งขายผู้สนใจอื่นๆ ตามมีตามเกิด)

         เพื่อร่วมกันสร้างสรรค์ท้องถิ่นด้วยตนเองให้ร่มเย็นเป็นสุข พร้อมรับมือการท่องเที่ยวสร้างสรรค์ถ้าจะมีขึ้น (ไม่ต้องร้องขอรอการสงเคราะห์จากราชการ)

         โดยได้รับทุนสนับสนุนอย่างดีเยี่ยมจากธนาคารกรุงศรีอยุธยา, เอสซีจี, และธนาคารกรุงเทพ

         รัฐบาลผ่านมา ไม่ว่าจากเลือกตั้งอย่างชอบธรรม หรือจากปฏิวัติรัฐประหาร ล้วนประพฤติปฏิบัติอย่างเดียวกัน คือให้ความสำคัญเฉพาะประวัติศาสตร์ราชธานีและวีรบุรุษสงคราม โดยไม่รับรู้การมีอยู่จริงของประวัติศาสตร์ท้องถิ่น

         ศาลามโหสถ (อ. ศรีมโหสถ จ. ปราจีนบุรี) จัดแสดงประวัติความเป็นมาของชุมชน พร้อมห้องหนังสือ เพื่อคนท้องถิ่น โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย และไม่หวังผลตอบแทน ซึ่งเป็นปัญหาคาใจของคนที่รู้เห็นตำใจตำตา

         ยิ่งพิมพ์หนังสือทอดน่องท่องเที่ยวฯ มาแจกพระอธิการสงฆ์ทุกวัด กับครูทุกโรงเรียน ตลอดจนประชาชนกับข้าราชการผู้สนใจ ยิ่งไปกันใหญ่ ไม่เข้าใจ ทำทำไม? เพื่ออะไร?

         อธิบายไม่ถนัดปาก ผมต้องขอคัดที่เคยเขียนไว้โดยอ้างคำผู้หลักผู้ใหญ่ (ฉบับวันจันทร์ที่ 3 พฤศจิกายน 2557) ดังนี้

         “ความเชื่อเรื่องการทำบุญเพื่อการศึกษา(ของต่างประเทศ)มีสูงกว่าไทยมาก”

         “ทั้งเรื่องการมอบทุนการศึกษาหรือการสร้างโรงเรียนและสถานศึกษาให้กับผู้ยากไร้หรือด้อยโอกาส”

         นายพารณ อิศรเสนา ณ อยุธยา สปช. ด้านการศึกษา มีอาวุโสสูงสุด 87 ปี กล่าวถึงการศึกษาไทย เมื่อเปรียบเทียบจากประสบการณ์ที่ได้เดินทางไปพบในต่างประเทศ แล้วบอกอีกว่า “คนไทยทำบุญในเรื่องนี้น้อย ซึ่งคงต้องปรับเปลี่ยนค่านิยมและความเชื่อเหล่านี้”

         เป็นที่รู้และเล่าลือกันมานานแล้วว่าคนไทยทำบุญเพื่อตัวเองให้มั่งคั่งและมั่นคงในชาติหน้า โดยไม่ทำเพื่อคนอื่นในสังคมส่วนรวมในชาตินี้ที่เห็นๆ ให้เสมอภาคเท่าเทียมรู้เท่าทันโลกและชีวิต

         ดังเห็นทำบุญไม่จำกัดต่อการสร้างโบสถ์ไฮเทค วิหารไฮเทค ราคานับล้านๆ หรือนับร้อยๆ ล้าน

         แต่หลีกเลี่ยงทำบุญเพื่อสาธารณประโยชน์ เช่น การศึกษา(ทางเลือก) เพราะเชื่อว่าไม่มีผลต่อความมั่งคั่งและมั่นคงของตนเองในชาติหน้า

         พฤติกรรมอย่างนี้ของสังคม ต้องถูกปฏิรูปด้วยหรือไม่ ผมไม่รู้หรอก เพราะปัญญามีไม่ถึง