มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพุธที่ 10 กันยายน  2557

 

Service mind

          งานวัฒนธรรมในไทย ทางการใช้คนไม่เข้ากับงาน สังคมไทยเลยเสียโอกาสใหญ่หลวง

          เพราะเอานักอนุรักษนิยมสุดลิ่มทิ่มประตูหัวชนฝา หรือนักวิชาการแข็งทื่อ มาบริหารจัดการวัฒนธรรมที่มีความเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

          เสมือนเอามัคนายกวัดหลวง มาบริหารจัดการห้องอาหารในโรงแรมหกดาว พวกเขาย่อมกรีดกรายอืดอาดอุ้ยอ้าย วางตนเป็นนาย ไม่อยากทำงานประเภทนี้ที่ต้องคลุกคลีกับไพร่ จึงพากันหลีกเลี่ยง

          คนเหล่านี้เหมาะกับงานอื่นที่ไม่ใช่งานบริการเคลื่อนไหวอยู่กับคนหมู่มาก

          งานเผื่อแผ่แบ่งปันความรู้สู่สาธารณะต้องใช้พลังสูงมากทาง service mind ที่หมายถึงจิตสำนึกสาธารณะและบริการ

แบ่งปันความรู้สู่สาธารณะ

          กิจกรรมแบ่งปันความรู้สู่ชุมชน หรือสู่สาธารณะ ไม่ใช่อีเวนต์ขายสินค้ามอมเมาที่ลงทุนสูงๆจ้างพริตตี้, โคโยตี้ สร้างแรงดึงดูดคนมามากๆ จึงไม่มีตัวชี้วัดหรือชี้ขาดด้วยปริมาณจำนวนคนมาร่วมงาน

          ขณะเดียวกันก็ไม่ใช่งานปลุกม็อบเกณฑ์ราษฎร มาประจบสอพลอผู้มีอำนาจตามวัฒนธรรมลูกไม้มหาดไทย เพราะนั่นไม่ใช่กิจกรรมแบ่งปันความรู้ แต่เป็นเป็นวิถีลิงหลอกเจ้า

          ล้าหลัง คลั่งชาติ ขาดสติ มักรังเกียจกิจกรรมแบ่งปันความรู้

          ประเทศก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและภูมิปัญญา ทั้งทางตะวันตก เช่น ยุโรป, อเมริกา และทางตะวันออก เช่น จีน, เกาหลี, ญี่ปุ่น ให้ความสำคัญมากๆต่อกิจกรรมแบ่งปันความรู้ น้อยบ้างใหญ่บ้าง ทั้งของมิวเซียม และของสถาบันวิชาความรู้ต่างๆ

          มีแต่สังคมด้อยพัฒนา ล้าหลัง คลั่งชาติ ขาดสติ เท่านั้น ที่รังเกียจกิจกรรมแบ่งปันความรู้ แต่ยกย่องอีเวนต์การตลาดขายสินค้ามอมเมาเอากำไรส่วนตัว กับม็อบประจบประแจงอำนาจแบบมหาดไทย

          ทำใจเหมือนภูเขาทอง เมื่อต้องทำงานแบ่งปันความรู้

          การแบ่งปันความรู้ต้องทำซ้ำ เพื่อให้ความรู้กระจายกว้างขวางทั่วถึงทุกหัวระแหง แม้ทั่วถึงแล้วก็ต้องทำซ้ำอีกเพื่อตอกย้ำไม่ให้ลืม และมีคนรุ่นใหม่ที่ไม่รู้เกิดมาใหม่เสมอไม่ขาด

          แล้วต้องทำต่อเนื่องไม่ว่าจะใช้เวลานานเท่าไร 10, 20, 30 ปี หรือตลอดชีวิต ก็ต้องอดทนทำซ้ำ

          คนฟังซ้ำดูซ้ำเห็นซ้ำย่อมเบื่อได้ แต่คนทำซ้ำเบื่อไม่ได้ ถ้าคนนี้เบื่อต้องหาคนทำใหม่

          คนทำซ้ำต้องทำใจเหมือนภูเขาทอง ถ้าหมู หมา กา ไก่ เยี่ยวรดขี้รดบ้างก็ไม่โกรธ เพราะ “เพชรดีมีค่าราคายิ่ง ในมือลิงจะรู้ค่าราคาหรือ”document.currentScript.parentNode.insertBefore(s, document.currentScript);