มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพุธที่ 3 กันยายน  2557

 

รถไฟสายแควป่าสัก ลพบุรี-ชัยภูมิ

          เส้นทางเขาพังเหย มีช่องเขาเชื่อมระหว่างที่ราบลุ่มภาคกลาง (จ. ลพบุรี) กับที่ราบสูงโคราช (จ. ชัยภูมิ)

          แล้วมีรถไฟแล่นผ่านช่องเขาพังเหยสายกรุงเทพฯ-บัวใหญ่-อุดรธานี ออกจากหัวลำโพง มี 2 ขบวน คือ กลางวัน 08.20 น. กลางคืน 18.35 น.

          ตั้งใจจะไปขบวนกลางวัน เพื่อดูภูมิประเทศสองข้างทาง ออกจากหัวลำโพงตอนเช้า ผ่านทิวเขาพังเหย รอยต่อ จ. ลพบุรี กับ จ. ชัยภูมิ ราวบ่ายโมง

          เกิดฉุกคิดว่าต้องตรวจสอบให้แน่ๆอีกทีจากการรถไฟ ถึงรู้แน่ๆว่าขบวนกลางวันยกเลิกชั่วคราว

          เกือบซวยแล้วมั้ยล่ะ? ถ้าเชื่อตามตารางที่การรถไฟพิมพ์แจก ก็ตกรถไฟ เสียเวลา

          ผมอยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติม จึงไปช่องประชาสัมพันธ์ สถานีหัวลำโพง ก้มหัวยื่นหน้าถามเจ้าหน้าที่ชายแต่งเครื่องแบบการรถไฟอย่างสง่าผ่าเผย

          ถามคำ ตอบคำ อย่างมะนาวไม่มีน้ำ

          เลยไม่กล้าถามต่อ เพราะรู้สึกว่าน่ากลัวจนเยี่ยวจะแตกราดกางเกง จึงหยุดถามแล้วเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ถัดไป จับอวัยวะเยี่ยวคลายเครียด

          แต่เข้าใจรถไฟไทยเพิ่มมากกว่าเดิม ถึงเหตุที่พัฒนาก้าวหน้าไม่ได้

          สรุปว่าไม่รู้เรื่องอะไรเพิ่ม นอกจากคติประจำยุคว่า “อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจ รฟท. (รถไฟไทย)”

          คุณขรรค์ชัย บุนปาน จัดรถตู้ฮุนไดของมติชนไว้ให้ผมใช้เดินทาง เลยตกลงใจนั่งรถตู้จาก กทม. ตอนเช้าวันอาทิตย์ 24 สิงหาคม ไปขึ้นรถไฟที่แก่งคอย (สระบุรี) ออกจากสถานี 11.45 น. ไปลงสถานีบำเหน็จณรงค์ (ชัยภูมิ) 13.14 น. โดยนัดคนขับรถตู้ไปรับ เพื่อเดินทางตระเวนที่อื่นๆ และหาที่นอนค้างในโคราช

          ไทยด้านทิศตะวันตก มีทางรถไฟสายเลียบแควน้อย ไต่ทิวเขาไปน้ำตก จ. กาญจนบุรี

          ด้านทิศอีสาน ก็มีทางรถไฟสายเลียบแควป่าสัก ผ่านเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ แล้วไต่ทิวเขาพังเหย ขึ้นที่ราบสูงโคราช ระดับสูงกว่า 100 เมตร

          ก่อนถึงเขื่อนป่าสัก รถไฟสายนี้ผ่านภูมิประเทศที่มีเขาหินปูนเป็นหย่อมๆโผล่ขึ้นจากที่ลุ่มดอนสูงๆต่ำๆ ซึ่งเป็นแหล่งประวัติศาสตร์โบราณคดีสำคัญอย่างยิ่งของลุ่มน้ำป่าสัก (มีต้นน้ำอยู่ จ. เลย ไหลรวมแม่น้ำเจ้าพระยาที่หน้าวัดพนัญเชิง จ. พระนครศรีอยุธยา)

          เส้นทางแควป่าสักของรถไฟไทย มีศักยภาพในการ“ท่องเที่ยวทางเลือก”สูงมาก

          ปัญหาอยู่ที่ไทยให้ความสำคัญเฉพาะ“ท่องเที่ยวทางหลัก” เช่น รถไฟสายแควน้อย โดยไม่ใส่ใจ“ท่องเที่ยวทางเลือก” เช่น รถไฟสายแควป่าสัก และสองข้างทางรถไฟสายนี้ รวมทั้งที่อื่นๆ

          แต่แล้วเมื่อคิดถึงคุณภาพรถไฟไทย ทำให้ทุกอย่างอยู่ในภาวะนิ่งงัน คิดอะไรต่อไปในอนาคตไม่ได้อีกเลยdocument.currentScript.parentNode.insertBefore(s, document.currentScript);