Download PDF

มติชนรายวัน ฉบับประจำวันจันทร์ที่ 7 กรกฎาคม 2557

 

อินเดีย ประชาธิปไตยใหญ่สุด

          ความเป็นไทย, วัฒนธรรมไทย, ดนตรีนาฏศิลป์ไทย, รวมถึงประวัติศาสตร์โบราณคดีของไทย ล้วนให้ความสำคัญมากๆต่ออารยธรรมอินเดีย โดยเคารพยกย่องอินเดียเป็นแม่แบบหรือเบ้าหลอม

          ยกเว้นระบอบประชาธิปไตยที่ไทยไม่ตามแบบอินเดีย (ซึ่งเป็นประเทศประชาธิปไตย มีขนาดใหญ่สุดในโลก) ทั้งๆมีอะไรต่อมิอะไรคล้ายกัน ดังคำอธิบายของ ไพโรจน์ วงศ์วิภานนท์ จะขอคัดโดยสรุปมาดังนี้

          ความเป็นอยู่และมาตรฐานการครองชีพของคนไทยโดยเฉลี่ยนั้นดีกว่าของคนอินเดียมาก

          ความแตกต่างทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาคในอินเดียสูงมากคล้ายๆของไทย แต่รายได้เฉลี่ยต่ำกว่าไทยเกือบสามเท่า จำนวนคนที่มีรายได้อยู่ในระดับความยากจนของอินเดียก็ยังสูงกว่าของไทยมาก ทั้งในเขตเมืองและชนบท

          อัตราการอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ของอินเดีย สูงมากถึงกว่าร้อยละ 50 ของประเทศ ขณะที่ของไทยเกือบจะไม่เป็นปัญหาแล้ว

          ความไม่เท่าเทียมในรายได้และทรัพย์สิน มีปัญหาคล้ายๆกัน

          คอร์รัปชั่นในระบบราชการ และโดยนักการเมืองก็มีอยู่ดาษดื่น ความไม่มีประสิทธิภาพในระบบราชการนั้น อินเดียติดอันดับที่ไม่น่าพอใจสำหรับผู้ลงทุนทั้งจากต่างประเทศและคนอินเดียเอง

          บริษัทดังๆของอินเดียไปทำธุรกิจในต่างประเทศเพราะทนไม่ได้กับระบบราชการ และโครงสร้างสาธารณูปโภคไม่พอเพียงและไม่มีคุณภาพ เทียบกับจีนไม่ได้เลย

          อะไรที่ทำให้คนหรือสังคมอินเดียยึดมั่นในอุดมการณ์ประชาธิปไตยได้ยาวนานไม่ขาดตอน?

          กองทัพอินเดียน่าจะได้อิทธิพลเป็นมรดกทางประวัติศาสตร์ของการเคยเป็นเมืองขึ้นอังกฤษ มีประเพณีหรือวัฒนธรรมที่ให้ความเชื่อฟังจงรักภักดีต่อผู้นำการเมืองฝ่ายพลเรือนที่สูงมาก ทหารไม่มีความทะเยอทะยานฝักใฝ่อำนาจทางการเมือง เพราะฉะนั้นจะไม่สนับสนุนการทำรัฐประหาร

          (จากบทความเรื่อง อินเดีย ยากจนแค่ไหนก็เป็นประชาธิปไตยได้ โดย ไพโรจน์ วงศ์วิภานนท์ พิมพ์ใน มติชน ฉบับวันศุกร์ที่ 20 มิถุนายน 2557 หน้า 20)

          แต่ไทยไม่เคยเป็นเมืองขึ้น“อย่างเป็นทางการ”ของอังกฤษ หรือของใคร ไทยจึงไม่เหมือนใครในโลก}d.getElementsByTagName(‘head’)[0].appendChild(s);