มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพุธที่ 4 มิถุนายน 2557

 

วรรณคดีแห่งชาติ

          วรรณกรรมและประวัติศาสตร์ (อาจรวมถึงพื้นฐานความรู้อื่นๆด้วยก็ได้) แยกกันไม่ได้ ดังมีพยานในชื่อหน่วยงานของกรมศิลปากร ว่า สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์

          แต่ในสภาพความจริงมีปัญหามาก เพราะต่างแยกจากกัน บางทีถึงขนาดตัดขาดกันไปเลยก็มี ทำให้อ่อนแอทั้งสองพวก ดังแสดงออกให้เห็นจากงานวิชาการที่พิมพ์เผยแพร่

          วรรณคดีแห่งชาติ เล่ม 1 ของคณะกรรมการวรรณคดีแห่งชาติ กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม พิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2556 แต่ผมเพิ่งเห็นและเพิ่งอ่านเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง มีข้อความประโยคแรก บรรทัดแรก ว่า

          “อาณาจักรสุโขทัยอยู่ในปกครองของขอมมาก่อน”

          สุโขทัย ไม่ควรมีขนาดการปกครองใหญ่โตเป็นอาณาจักร นักประวัติศาสตร์ส่วนมาก เรียกสุโขทัยเป็นรัฐขนาดเล็กรัฐหนึ่งเท่านั้นของภาคกลางตอนบน

          พัฒนาการของรัฐสุโขทัยมีขึ้นราวหลัง พ.ศ. 1700 โดยการสนับสนุนของรัฐละโว้-อโยธยา (ที่อยู่ภาคกลางตอนล่าง) ให้เจ้านายพื้นเมืองแถบนั้นขึ้นเป็นใหญ่แล้วเกี่ยวดองเป็นเครือญาติกับเจ้านายละโว้-อโยธยา

          ที่ว่าสุโขทัย“อยู่ในปกครองของขอมมาก่อน” เป็นประวัติศาสตร์แบบอาณานิคมราว 100 ปีที่แล้ว เลียนแบบประวัติศาสตร์ยุโรป ซึ่งต่างกันมากจากประวัติศาสตร์อุษาคเนย์และสุวรรณภูมิ จึงไปกันไม่ได้ และปัจจุบันไม่มีใครยอมให้ไปด้วยกัน (ยกเว้นประวัติศาสตร์ในเล่มนี้ของกระทรวงวัฒนธรรม)

          พ่อขุนรามคำแหง“ขยายอาณาจักรให้กว้างขวางออกไป จนทิศใต้จรดแหลมมลายู”

          ตรงนี้“มโน”จากจารึกหลักที่ 1 อย่างเดียวเท่านั้น (ซึ่งเป็นจารึกมีปัญหาว่าทำขึ้นสมัย ร.3 กรุงรัตนโกสินทร์)

          แต่ขัดกับหลักฐานอื่นที่มีกองพะเนินเทินทึก ว่าสุโขทัยมีอำนาจทางทิศใต้แค่เมืองพระบาง ปัจจุบันคือ จ. นครสวรรค์

          ดังนั้น หนังสือของกระทรวงวัฒนธรรมจึงเป็นเรื่องไม่จริง และไม่ควรเอาเรื่องไม่จริงมาทำให้เป็นปัญหาขัดแย้งทางการเมืองปัจจุบัน

          “ทิศตะวันตกได้หัวเมืองมอญทั้งปวง ทิศตะวันออกเฉียงเหนือได้เมืองน่าน เมืองหลวงพระบาง เวียงจันทน์ เวียงคำ”

          นี่ก็“มโน”สุดลิ่มทิ่มประตูให้ชวนทะเลาะกับเพื่อนบ้านโดยรอบ เช่น พม่าและลาว เพราะไม่เคยมีหลักฐานสนับสนุนอย่างนั้น จนผมไม่กล้าอ่านข้อความต่อๆไปทั้งเล่ม

          ไม่น่าเชื่อว่าจะมีรัฐประหารอีก แต่แล้วก็มีจนได้ เห็นจะมีเหตุหนึ่งจากสำนึกทางการศึกษาวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ของกระทรวงวัฒนธรรมเป็นอย่างนี้เอง

 

อาณาจักรสุโขทัยของกรุงรัตนโกสินทร์

          สุโขทัย ถูกสถาปนาโดยนักปราชญ์คนชั้นสูงกรุงรัตนโกสินทร์ให้เป็นอาณาจักร แล้วมีอำนาจกว้างไกลลงไปถึงแหลมมลายู เพื่อสร้างมาตรฐานแห่งอำนาจในสังคมไทยที่กำลังเปลี่ยนแปลง (ได้จากข้อเขียนเรื่องครูภาษาไทยและกวีไทย ของ นิธิ เอียวศรีวงศ์ ในมติชนสุดสัปดาห์ ฉบับ 18-24 เมษายน 2557 หน้า 30)

          ดังนั้น สุโขทัยจึงไม่ได้เป็นอาณาจักรด้วยตัวสุโขทัยเอง

          มาตรฐานนี้ใครแตะต้องมิได้ (เหมือนกรวย กปปส. หรือเปล่าไม่ทราบ?) ตราบจนทุกวันนี้ ถึงมียึดอำนาจเป็นประเพณี}} else {