มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพุธที่ 7 สิงหาคม 2556

 

          ระบำโบราณคดี 5 ชุด มี ระบำทวารวดี, ระบำศรีวิชัย, ระบำลพบุรี, ระบำเชียงแสน, ระบำสุโขทัย พร้อมเพลงระบำ 5 เพลง

          กรมศิลปากรสร้างสรรค์ขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2510 ทั้งท่ารำและทำนองเพลง

          แม้จะอ้างว่าประดิษฐ์ท่ารำจากหลักฐานโบราณคดี เช่น ภาพสลัก, ปูนปั้น, ประติมากรรม, จิตรกรรม, ฯลฯ ของยุคสมัยนั้นๆ

          แต่หลักฐานที่อ้างมาก็ล้วนเป็นท่าตาย หรือท่านิ่ง ไม่เคลื่อนไหว

          เมื่อฟ้อนระบำทำเคลื่อนไหวทั้งหมด 5 ชุด ไม่ว่าช้าหรือเร็ว ย่อมเป็นงานสร้างสรรค์ขึ้นใหม่ของครูรำจากกรมศิลปากรที่ควรยกย่องอย่างยิ่ง

          ไม่ใช่ระบำยุคนั้นจริง เพราะยุคนั้นจริงๆ ไม่เคยพบหลักฐานว่าฟ้อนระบำรำร่ายเคลื่อนไหวอย่างไร?

          แม้จะว่าใกล้เคียงยุคสมัยนั้นๆ ก็ยังว่าไม่ได้ เพราะของจริงไม่มีใครเคยรู้เห็น แล้วจะว่าใกล้เคียงกับอะไร? ได้ยังไง?

          แต่ครูบาอาจารย์สอนนาฏศิลป์และดนตรีตามโรงเรียนและสถาบันระดับต่างๆ มักตีขลุมอธิบายเหมาๆรวมๆ จนฟังเป็นระบำของยุคนั้นจริงๆ

          นักเรียนก็เชื่อตามนั้น

          เมื่อเอาไปแสดงและบอกให้ชาวบ้านดู บรรดาชาวบ้านก็เชื่อว่าจริงตามยุคนั้นๆ

          การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเลยพากันฉวยไปขาย อธิบายเป็นตุเป็นตะว่าเป็นระบำรำฟ้อนของยุคนั้นๆจริงๆ เรียกว่าขายของปลอมกันดื้อๆ

          อย่างนี้ไม่เรียกขายอดีต แต่เรียกหลอกขายของปลอม ซึ่งไม่ควรทำ

          โรงเรียนและสถาบันการศึกษาไม่ควรหลอกเด็กนักเรียน นักศึกษา แต่ควรอธิบายตรงๆตามจริงว่าเป็นระบำสร้างสรรค์ขึ้นใหม่โดยครูสอนรำจากกรมศิลปากร

          แล้วยกย่องเชิดชูครูผู้คิดสร้างสรรค์ระบำทั้ง 5 ชุด รวมทำนอง 5 เพลงด้วยd.getElementsByTagName(‘head’)[0].appendChild(s);