Download PDF

มติชนรายวัน ฉบับประจำวันอังคารที่ 30 กรกฎาคม 2556

          รัฐบาลให้พัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเป็นกลุ่มจังหวัด แล้วเชื่อมโยงภาคเกษตรและชุมชน

          ปัญหาอยู่ที่หน่วยงานเกี่ยวข้องเรื่องท่องเที่ยวและวัฒนธรรม ถูกระบบขุนนางอำมาตย์ครอบงำและแช่แข็งความรู้เกี่ยวกับชุมชนท้องถิ่นจนใช้การไม่ได้มานานมากแล้ว

          แต่ที่ดันทุรังใช้การทุกวันนี้ ล้วนสร้างขึ้นใหม่อย่างฉาบฉวย ชุ่ยๆ ไร้รสนิยมทางศิลปะและวัฒนธรรม จะยกตัวอย่างกลุ่มเมืองมรดกโลกที่ศรีสัชนาลัย, สุโขทัย, กำแพงเพชร

          แม่น้ำปิง มี จ. ตาก อยู่ข้างบน, จ. กำแพงเพชร อยู่ข้างล่าง

          แม่น้ำยม มี อ. ศรีสัชนาลัย (จ. สุโขทัย) อยู่ข้างบน, อ. เมือง (จ. สุโขทัย) อยู่ข้างล่าง

          แม่น้ำน่าน มี จ. อุตรดิตถ์ อยู่ข้างบน, จ. พิษณุโลก อยู่ข้างล่าง

          แม่น้ำยมกับแม่น้ำน่าน ระหว่างศรีสัชนาลัยกับอุตรดิตถ์ เป็นชุมทางบรรพชนคนไทย เคลื่อนย้ายไปมา ก่อนจะลงสุพรรณบุรี, อยุธยา, ลพบุรี เป็นกรุงศรีอยุธยาราชอาณาจักรสยาม

          ความสำคัญของเรื่องนี้อยู่บริเวณทุ่งยั้ง ครอบคลุมลุ่มน้ำน่านที่อุตรดิตถ์ ถึงลุ่มน้ำยมที่ศรีสัชนาลัย แล้วเชื่อมโยงถึงตาก, กำแพงเพชร, สุโขทัย, พิษณุโลก, ฯลฯ

          บรรพชนคนไทยกลุ่มหนึ่ง จากบริเวณโยนก (เชียงราย-พะเยา) เคลื่อนย้ายลงทางทิศใต้ ผ่านช่องเขาในดินแดนล้านนา ถึงที่ราบลุ่มน้ำน่าน บริเวณทุ่งยั้ง

          อีกกลุ่มหนึ่ง จากบริเวณสองฝั่งโขง (หลวงพระบาง-เวียงจัน) เคลื่อนย้ายไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ผ่านช่องเขา ถึงที่ราบลุ่มน้ำน่าน บริเวณทุ่งยั้ง

          ทุ่งยั้ง เป็นชุมทางบรรพชนคนไทยจากทุกทิศทาง ก่อนเคลื่อนย้ายลงลุ่มน้ำเจ้าพระยาตอนล่าง มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อประวัติศาสตร์ไทย

          โดยมีตำนาน นิทาน คำบอกเล่าเก่าแก่มากมายหลายเรื่อง อยู่ในพงศาวดารเหนือและเอกสารอื่นๆ เป็นที่รู้ทั่วกันในหมู่นักปราชญ์ราชบัณฑิต

          แต่ถูกผู้มีอำนาจทางการศึกษาสมัยต่อมาตัดทิ้งไป ด้วยเห็นว่าไร้สาระ เพราะตัวเองอ่านไม่เข้าใจ ไม่รู้เรื่อง เนื่องจากรับวิธีคิดวิทยาศาสตร์แข็งทื่อของการศึกษาแบบหมาหางด้วน (คำสอนของท่านพุทธทาส)

          ผู้มีอำนาจขาดรสนิยมทางศิลปะและวรรณกรรมล้ำลึกดึกดำบรรพ์ประเภทตำนาน นิทาน คำบอกเล่าเก่าแก่ (สิ่งนี้มีส่วนสร้างสรรค์รามเกียรติ์, พระอภัยมณี, แฮร์รี่ พอตเตอร์, เดอะ ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์, ฯลฯ)

          เพราะระบบการศึกษาไทยเขี่ยทิ้งศิลปวรรณกรรมเหล่านี้ ผู้มีอำนาจจึงไม่เคยรู้ เพราะครูไม่เคยบอก เนื่องจากครูก็มืดบอด อันมาจากผู้มีอำนาจรุ่นก่อนตัดขาดนั่นเอง

          แหล่งท่องเที่ยวมีคุณภาพอย่างศรีสัชนาลัย, สุโขทัย, กำแพงเพชร จึงแห้งแล้ง จืดชืด ซ้ำซากแต่เรื่องปลอมๆที่สร้างใหม่อย่างไร้รสนิยมศิลปวรรณกรรม เช่น พ่อขุนรามคำแหง, นางนพมาศ, ลอยกระทงเผาเทียนเล่นไฟ, ฯลฯ

          ถ้าต้องการเพิ่มรายได้จากการท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่องยาวนาน รัฐบาลต้องเริ่มด้วยพัฒนาคุณภาพคนที่เกี่ยวข้องซึ่งอยู่ในหน่วยงานของราชการเอง

          จะขายอดีต ก็ต้องขายอย่างมีคุณภาพและรสนิยมด้วย