มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพฤหัสบดีที่ 16 พฤษภาคม 2556

 

          กิจกรรม 40 ปี สันติประชาธรรม สู่ 1 ศตวรรษ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ จัดที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อต้นเดือนพฤษภาคม

          ตั้งหัวข้อยากๆว่า คุณภาพชีวิตใหม่ของคนไทยในยุค AEC (Asean Economics Community)

          ผมเล่าเรื่องให้ที่ประชุมฟังว่าคุณภาพชีวิตใหม่ของคนไทยในยุคประชาคมอาเซียน ไม่มั่นคงเหมือนกับที่ไม่เคยรู้สึกมั่นคงมาแต่ไหนแต่ไร

          เพราะต่างสุ่มเสี่ยงตลอดเวลาว่าไม่วันใดก็วันหนึ่งจะต้องเดือดร้อน เนื่องจากความขัดแย้งรุนแรง

          อันมีต้นเหตุจากประวัติศาสตร์แบบอาณานิคม ที่ยังมีพลังครอบงำคนทุกระดับของทุกประเทศ

          ถ้าปรารถนาความมั่นคงอย่างมีสันติภาพถาวร ต้องร่วมกันชำระประวัติศาสตร์ของทุกประเทศให้หลุดพ้นจากกรอบประวัติศาสตร์แบบอาณานิคม คืนสู่ประวัติศาสตร์แบบอุษาคเนย์

          แล้วเลือกสรรสิ่งดีๆ เอามาปรับใช้ใหม่กับประชาคมอาเซียน โดยไม่ตั้งหน้าตั้งตาชิงดีชิงเด่นแข่งขันเอาชนะคะคานกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

          ต่อจากนั้นมีรายละเอียดอื่นๆที่บอกเล่าให้ที่ประชุมฟัง ผมเขียนเป็นเอกสารแจกแล้วมีผู้กรุณาเอาขึ้นเว็บไซต์แล้ว

          เมื่อกลับจากขอนแก่นแล้ว ผมคิดขึ้นได้ว่า ชำระประวัติศาสตร์เพื่อคุณภาพชีวิตในประชาคมอาเซียน ไม่น่าจะทำได้ในชั่วชีวิตของคนๆหนึ่ง แต่ก็ไม่ควรสิ้นเพียร

          ความเพียรหนึ่งที่น่าลองทำ แล้วควรลงมือทำ คือคืนสู่ประวัติศาสตร์แบบอุษาคเนย์ ผ่านการเดินทางท่องเที่ยว หรือผ่านอุตสาหกรรมท่องเที่ยวที่ทำรายได้สูงมากให้ไทย แต่ไทยมุ่งรายได้เป็นสำคัญที่สุดจากการท่องเที่ยว โดยไม่เกี่ยวพ่วงแบ่งปันประวัติศาสตร์เป็นของแถม

          ก่อนไปเล่าเรื่องชำระประวัติศาสตร์ฯ ที่ ม. ขอนแก่น ช่วงเช้าถึงเที่ยงผมไปตระเวนอยู่บ้านโนนเมือง อ. ชุมแพ จ. ขอนแก่น ดู “พิพิธภัณฑ์เปิด” ในแหล่งขุดค้น ที่กรมศิลปากรทำไว้

          ตระเวนดูอย่างตื่นเต้นในบรรยากาศโดยรอบที่เป็นดงป่าอย่างธรรมชาติแท้ๆ แม้จะถูกแผ้วถางสร้างอาคารบ้าง ก็ยังมีร่องรอยอารมณ์ดงป่าแวดล้อม

          แต่หาความรู้อะไรไม่ได้ นอกจากป้ายกระดานแผ่นเดียวที่ตั้งอยู่ข้างหน้าทางเข้า

          ในอาคารหลายหลังที่สร้างคลุมหลุมขุดค้นที่พบโครงกระดูกมนุษย์ราว 2,500 ปีมาแล้ว ไม่มีป้ายเขียนคำอธิบายอะไรทั้งนั้น เสมือนปล่อยให้คนที่หลงเดินไปดู ต้องรู้เองว่าอะไรเป็นอะไร? นี่ป่าช้าหรือไฉน?

          สงสัยว่าจะต้องมีอะไรวิปลาสคลาดเคลื่อนสักอย่าง หรือหลายอย่าง เกี่ยวกับกิจการมิวเซียม ที่ทางการเรียกพิพิธภัณฑ์ปกติ และ“พิพิธภัณฑ์เปิด” ที่ทำแล้วและจะทำอีกในไทย ซึ่งไม่เอื้อทั้งต่อความรู้และการท่องเที่ยว

          ดูแล้วชั่วชีวิตนี้ยากจะมีอนาคต} else {}