มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพฤหัสบดีที่ 28 กุมภาพันธ์ 2556

 

          เดือนละครั้งเป็นอย่างน้อย (แต่ไม่สม่ำเสมอ) ต้องไปสถานีรถไฟหัวลำโพง เพื่อขอกำหนดเวลาเดินรถไว้ใช้งานประจำตัว

          แม้ยังไม่คิดจะใช้บริการรถไฟ ก็สมัครใจหยิบมาเปิดดูตารางขึ้นเหนือล่องใต้ ไปตะวันตกตะวันออก แล้วอ่านชื่อสถานีให้มีจินตนาการถึงชื่อบ้านนามเมืองบอกความเป็นมาของสถานีนั้นๆอย่างเพลินวานเป็นอันมาก

          คนในศูนย์การค้า กับคนในหัวลำโพง เป็นคนหลากหลายคล้ายกัน แต่วิถีทางสังคมวัฒนธรรมต่างกัน

          ในหัวลำโพงเป็นคนหลากหลายที่มีฐานะทางสังคมชั้นล่างๆ ดูจากโครงสร้างร่างกาย หน้าตาท่าทางบึกบึนกำยำทั้งหญิงและชาย ผิวกร้านด้านแดดลมจนคล้ำเป็นส่วนมาก

          แสดงลักษณะหลากหลายทางชาติพันธุ์พื้นบ้านพื้นเมืองท้องถิ่นสุวรรณภูมิในอุษาคเนย์ดึกดำบรรพ์

          ครั้งสุดท้ายไม่กี่วันมานี้ ผมนั่งรถแท็กซี่จากฝั่งธนบุรี ย่านศิริราช ไปถึงหัวลำโพงตอนเย็น แต่ไม่รู้กี่โมง ก็ตรงไปขอกำหนดเวลาเดินรถเหมือนที่เคยทำ แล้วนั่งเก้าอี้ผู้โดยสารในห้องโถง เปิดอ่านเอกสารที่ขอมา ทำทีเสมือนผู้โดยสารบ้านนอกนั่งรอเวลารถไฟจะไปที่ไหนสักแห่ง

          ข้างๆมีหญิงกลางคนนั่งป้อนข้าวลูกชายอยู่กับพื้น แต่เอาสัมภาระวางบนเก้าอี้

          แถวหน้า แถวหลัง เป็นชาวบ้านเรียงราย แต่งกายตามประสาบ้านๆ เมื่อดูจากหน้าตาท่าทางแล้วเดาว่าคงนั่งรอมานานมาก เพราะกิริยาเบื่อหน่ายเหลือเข็ญ

          นักท่องเที่ยวนานาชาติ ทั้งตะวันตกและตะวันออก เดินขวักไขว่ไปมา ผ่าไปกลางลานโถงก็มี ซึ่งมีพวกบ้านๆ นั่งๆนอนๆ คลาคล่ำตกคลักเอนเอกเขนกเสียงอึงคะนึงสะท้อนก้องกังวานไกล

          ปรี๊ด —ทันใดนั้นมีเสียงเป่านกหวีดจากด้านหลังฝูงคนรอรถไฟ (แต่เป็นด้านหน้าสถานีหัวลำโพง) ที่มีนาฬิกากลมใหญ่ติดผนังข้างบน

          ผมตกใจเพราะไม่คาดมาก่อนว่าจะมีปรี๊ดแตกแหกเสียงก้องอย่างนั้น

          ตามมาด้วยเพลงดนตรีทำนองพม่าประเทศเทียบเวลา แวบเดียวก็ขึ้นเพลงชาติ เวลา 18.00 นาฬิกา

          เสียงเป่านกหวีดปรี๊ดแตกดังอีก 2-3 ครั้งติดๆกันเหมือนตะคอกข่มขู่ขับไล่ ตะโกนชี้หน้าว่าให้ทุกคนลุกขึ้นยืนตรง เพราะมีคนบ้านๆบางคนขี้เกียจยืน และชาวต่างชาติหลายคนยังเดินไปมาไม่หยุด

          มองไปรอบๆ เห็นหลายคนต้องฝืนยืนตรงอย่างทุลักทุเล นักท่องเที่ยวต่างชาติเหลียวหน้าหลังเลิ่กลั่กอย่างประหลาดๆ แสดงอาการไม่น่าเชื่อว่าจะมีอย่างนี้ในโลก

          ถ้าใครเคยดูหนังฮอลลีวู้ดเรื่องย้อนยุคฮิตเลอร์ สงครามโลกครั้งที่ 2 บางทีมีฉากแถวทหารยืนบนชานชาลาสถานีรถไฟ (ใช้หัวรถจักรไอน้ำ มีไอน้ำพ่นออกมาเหมือนควันบางๆ) จะไปรบที่ไหนสักแห่ง

          แต่บางทีมักมีฉากทหารเยอรมันกำลังต้อนยิวที่สถานีรถไฟให้เข้าแถวจะพาไปฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

          ขณะนั้น ในจินตนาการของผมมองเห็นฝรั่งนักท่องเที่ยวบางคนแต่งตัวทำหน้าตาท่าทางคล้ายชาร์ลี แชปลิน ติดหนวดเหมือนฮิตเลอร์ เดินอย่างทระนงองอาจมีสง่าราศีตรวจเชลยศึกในสถานีรถไฟ

          โดยมีเสียงเพลงชาติดังก้องกึกพิลึกมหึมายุคโลกาภิวัตน์ อย่างไม่น่าเชื่อ ซึ่งไม่เหมือนใครในโลกd.getElementsByTagName(‘head’)[0].appendChild(s);}