มติชนรายวัน ฉบับประจำวันศุกร์ที่ 11 พฤษภาคม 2555

 

          สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ (สบศ.) กระทรวงวัฒนธรรม เติบโตขึ้นจากสถาบันทางศิลปะ 2 แห่ง ในสังกัดกรมศิลปากร คือ

          1. วิทยาลัยนาฏศิลป มีกำเนิด พ.ศ. 2477

          2. วิทยาลัยช่างศิลป มีกำเนิด พ.ศ. 2495

          วิทยาลัยทั้ง 2 แห่ง ตั้งอยู่รอบโบสถ์วัดพระแก้ว วังหน้า ซึ่งเป็นเขตโบราณสถานสำคัญของกรุงรัตนโกสินทร์

          พ.ศ. 2541 สบศ. จัดตั้งในสังกัดกรมศิลปากร แล้วให้อยู่รอบโบสถ์วัดพระแก้ว วังหน้า

          พ.ศ. 2550 สบศ. ไม่ขึ้นกับกรมศิลปากร แยกเป็นหน่วยงานสังกัดกระทรวงวัฒนธรรม

          พ.ศ. 2551 สบศ. เริ่มย้ายบางส่วนไปอยู่ที่ใหม่กว้างขวาง  ต. ศาลายา อ. พุทธมณฑล จ. นครปฐม (ใกล้ ม. มหิดล) ตามมติรัฐบาลสมัยนั้น

          แต่ผู้บริหารยุคนั้นไม่ย้ายไปทั้งหมด ยังยึดพื้นที่รอบโบสถ์วัดพระแก้ว วังหน้า ไว้ตามเดิม แล้วพยายามยื้อให้ยืดเยื้อด้วยการทำกิจกรรมสิ่งต่างๆ เช่น โรงละครวังหน้า, โรงอาหาร ฯลฯ

          ถ้านับตั้งแต่แรกมีวิทยาลัยนาฏศิลปจนปัจจุบัน 2477-2555 ก็รวม 78 ปี นานมากแล้ว ไม่ควรอยู่ต่อไปมากกว่านี้ เท่ากับทำผิดกฎหมายโบราณสถาน

          เมื่อ พ.ศ. 2477 เพียง 2 ปี หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง (24 มิถุนายน 2475) เพิ่งตั้งกรมศิลปากรขึ้นใหม่ได้ปีเดียว (เมื่อ พ.ศ. 2476) อะไรๆยังไม่เข้าที่

          ผู้มีอำนาจครั้งนั้นจึงให้ใช้พื้นที่รอบโบสถ์วัดพระแก้ว วังหน้า ซึ่งเป็นโบราณสถาน ไปพลางก่อน เพื่อให้มีการเรียนการสอนเกี่ยวกับนาฏศิลป์และดนตรีแก่ประชาชน ซึ่งเป็นแนวคิดทันสมัยในยุคนั้น

          ถึงบัดนี้นานมาก 78 ปีแล้ว ถ้าไม่รักษากฎหมาย มี ส.ส. หลายท่านพูดตรงกันว่าเข้าข่ายละเว้นปฏิบัติหน้าที่ โดยปล่อยให้มีผู้บุกรุกทำลายโบราณสถานสำคัญของกรุงรัตนโกสินทร์         

          กรณีอย่างนี้ ถ้าผู้บุกรุกเป็นเอกชนคนทั่วไป ป่านนี้ถูกเจ้าหน้าที่ไล่จับส่งฟ้องศาลพิพากษาติดคุกติดตะรางไปแล้ว

          สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นลักษณะอำมาตย์ใช้อำนาจสองมาตรฐานที่รัฐบาลนี้เคยประณามรัฐบาลก่อนdocument.currentScript.parentNode.insertBefore(s, document.currentScript);