มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพฤหัสบดีที่ 5 เมษายน 2555

 

 

          ภาษาอังกฤษ กับ โรคห่า-ความรอดของภาษาหนึ่ง เป็นบทความของ ไมเคิล ไรท์ เขียนไว้ตั้งแต่มีนาคม พ.ศ. 2547 ที่ผมเก็บรวมกับเอกสารอื่นๆเกี่ยวกับโรคห่า กาฬโรค เพื่อเตรียมเอาลงพิมพ์ในศิลปวัฒนธรรม พร้อมบทความอื่นและเรื่องที่ผมจะเขียน แต่ยังไม่ได้เขียน

          แต่แล้วก็ลืมสนิท

          จนเมื่อไม่นานนี้ รื้อค้นเอกสารเก่าจะเอาไปทิ้ง เพราะในห้องมีหนังสือเก่าและเอกสารเก่าอยู่มาก ทำให้มีธุลีละอองมองไม่เห็น ผมต้องสูดสืดเข้าจมูกจนล้มหมอนนอนเตียงโรงพยาบาลธนบุรี 2-3 ครั้ง เลยต้องแก้ปัญหาด้วยการโกยแหล่งธุลีละอองไปทิ้ง จึงได้เห็นข้อเขียนเรื่องนี้ของ ไมค์-ไมเคิล ไรท์

          เมื่อขอให้กอง บ.ก.ตรวจสอบย้อนหลัง จึงรู้ว่ายังไม่เคยลงพิมพ์ ผมเลยเอามาพิมพ์ไว้ให้แพร่หลาย(ในพื้นที่สุวรรณภูมิสังคมวัฒนธรรม ฉบับวันนี้) เพราะเป็นความรู้สำคัญ เกี่ยวพันกับการศึกษาความเป็นมาอักษรไทย

 

จดหมายและต้นฉบับลายมือไมเคิล ไรท์ ลงวันที่ 30 มีนาคม 2004


          ขอเล่าความเป็นมาอย่างย่อๆว่า ศิลปวัฒนธรรม ตั้งแต่ช่วงปีแรกๆต้นๆ ผมคุยกับคุณไมค์เรื่องโรคห่าระบาดในประวัติศาสตร์ไทยยุคพระเจ้าอู่ทอง เพราะขณะนั้นผมไม่เคยรู้เรื่อง Black Death

          คุณไมค์ตั้งข้อสังเกตว่าเป็นช่วงเวลาเดียวกับ Black Death ในอังกฤษแล้วแพร่ไปทั่วยุโรป ผมจึงขอให้เขียนลงในศิลปวัฒนธรรม แล้วพิมพ์เผยแพร่ไปนานนับสิบๆปีมาแล้ว

          อยู่มาวันหนึ่งนานหลายปีแล้ว ผมดูโทรทัศน์ ช่อง 3 ตอนเช้าตรู่ ได้ยินคุณสมเกียรติ อ่อนวิมล แนะนำหนังสือประวัติความเป็นมาของภาษาอังกฤษที่ใช้งานทั่วโลกทุกวันนี้ มาจากภาษาชาวนาหลังโรคระบาด Black Death ในยุโรป

          ผมฉุกใจเรื่องโรคห่ายุคพระเจ้าอู่ทองกับกาฬโรค Black Death และภาษาไทยกับอักษรไทย แล้วเขียนคอลัมน์เล่าเรื่องนี้ในมติชน

          คุณไมค์ได้อ่าน เลยเขียนเรื่องภาษาอังกฤษกับโรคห่า-ความรอดของภาษาหนึ่งมาให้ผมอ่านก่อน เพื่อใช้งานอย่างอื่นต่อไป แต่ผมลืมเอาใช้งาน

          เมื่อพบอย่างนี้ก็รีบเอามาเผยแพร่ เพราะเป็นเรื่องดี มีประโยชน์ต่อการศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับภาษาไทยและอักษรไทยอีกแนวหนึ่งซึ่งต่างจากกระแสหลัก ที่เชื่อว่าพ่อขุนรามคำแหงประดิษฐ์อักษรไทยเพียงพระองค์เดียว

          แต่ผมไม่เชื่ออย่างนั้น} else {