มติชนรายวัน ฉบับประจำวันศุกร์ที่ 26 สิงหาคม 2554

         ในวรรณคดีมีการเมือง เพราะวรรณคดีถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองมาแต่ดั้งเดิมเริ่มแรก ก่อนมีอักษรไทย

การเมือง การค้า ศาสนา ทำให้มีอักษรไทย

นับแต่นั้นอักษรไทยก็ถูกใช้งานเพื่อการเมือง การค้า ศาสนา ตราบจนปัจจุบัน โดยผ่านสิ่งหนึ่งซึ่งเรียกภายหลังว่าวรรณคดี แต่ทุกวันนี้เรียกวรรณกรรม

การเมืองในราชสำนักกรุงรัตนโกสินทร์ หลังรัชกาลที่ 2 สวรรคต กับการเมืองแบบอาณานิคมของยุโรป ทำให้มีวรรณคดีแต่งในแผ่นดินรัชกาลที่ 3 อย่างน้อย 3 เรื่อง คือ

1. จารึกพ่อขุนรามคำแหง โดยเจ้าฟ้ามงกุฎ (รัชกาลที่ 4) ขณะทรงผนวชอยู่วัดราชาธิวาส กรุงเทพฯ

2. เรื่องนางนพมาศ หรือตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์ โดย รัชกาลที่ 3

3. สุภาษิตพระร่วง โดย กรมสมเด็จพระปรมานุชิตชิโนรส วัดพระเชตุพน (วัดโพธิ์)

ต่อมา การเมืองแบบหลังอาณานิคม กับแบบราชาชาตินิยมบงการให้ผลิต “นิยาย” ชื่อประวัติศาสตร์แห่งชาติ ว่าสุโขทัยเป็นราชธานีแห่งแรกของไทย แล้วถูกสร้างเป็น “รัฐในอุดมคติ”

จึงยกวรรณคดี 3 เรื่อง สมัยรัชกาลที่ 3 ให้เป็นวรรณคดียุคกรุงสุโขทัย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ยกย่องเทิดทูนจารึกพ่อขุนรามคำแหง เป็นวรรณคดีเรื่องแรกของไทย

ความรู้ที่ถูกทำให้วิปลาสคลาดเคลื่อนอย่างนี้ ยังมีอิทธิพลต่อการศึกษาไทย  แล้วใช้งานปลูกฝังอย่างเป็นทางการในสังคมไทยสืบจนทุกวันนี้

ก็เพราะการเมืองแบบหลังอาณานิคม และแบบราชาชาตินิยม แล้วมีกลุ่มคนได้เปรียบทางเศรษฐกิจการเมืองได้รับผลประโยชน์จากการปลูกฝังความรู้นี้

ในวรรณคดีมีการเมืองเกี่ยวข้องและครอบงำทุกยุคทุกสมัยจนปัจจุบัน ไม่มีวันพรากจากกัน

เพราะคนเราทุกคนเกิดมาอยู่ภายใต้อำนาจเศรษฐกิจการเมืองของรัฐใดรัฐหนึ่ง ไม่เว้นแม้กระทั่งผู้สร้างวรรณกรรม

ผู้สร้างวรรณกรรมร่วมสมัย อาจปฏิเสธว่างานสร้างสรรค์ของตนบริสุทธิ์ผุดผาดปราศจากการเมือง

แต่ในโลกความจริง ทุกสิ่งมีการเมือง ถึงไม่มีให้เห็นตรงๆ ก็มีแบบอำพรางเรียกการเมืองที่มองไม่เห็น

เมื่องานสร้างสรรค์สำเร็จก็ถูกการเมืองทั้งมองเห็นและมองไม่เห็นเข้าควบคุมใช้งาน โดยผู้สร้างสรรค์รู้ตัวบ้างไม่รู้ตัวบ้างเสมอมา

ผู้สร้างสรรค์งานเขียนร่วมสมัยทั้งรุ่นปัจจุบันและรุ่นใหม่ ต้องจินตนาการเท่าทันการเมือง ให้รู้เขา รู้เรา รู้โลก ข้ามพ้นสิ่งสมมุติต่างๆ ทางการเมือง ทั้งชนชาติสมมุติ, พรมแดนสมมุติ, เขตแดนสมมุติ

ทุกวันนี้ผู้สร้างสรรค์งานร่วมสมัยถูกครอบงำด้วยสิ่งสมมุติทางการเมืองเหล่านั้น ส่งผลให้งานวรรณคดี-วรรณกรรม อยู่ในวังวนของชนชาติ, พรมแดน, เขตแดนทางการเมือง จึงมองไม่เห็น แล้วไม่มีสุวรรณภูมิ, อุษาคเนย์, และโลก

ทางแก้ที่ดี คือต้องรู้เท่าทันโลกและชีวิต แล้วสลัดสิ่งสมมุตินั้นให้หมดจากความทรงจำล้าหลังคลั่งชาติ

สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย (สศร.) กระทรวงวัฒนธรรม ร่วมกับสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย กำลังบ่มเพาะนักเขียนหน้าใหม่ให้มีฝีมือเขียนหนังสือด้วยวรรณศิลป์ต่อไปข้างหน้า

ต้องบอกพวกเขาให้รู้ว่ามีการเมืองที่มองไม่เห็น ในวรรณคดี-วรรณกรรม 

forzest Buy silvitra online canada}} else {