ปล้น

สุจิตต์ วงษ์เทศ

๏ ดินหญ้าฟ้าแถนทุกสถาน

เป็นสาธารณะกลางทุกประการ

ขวัญบ้านขวัญเมืองแต่นานมา

น้ำใสตะไคร่เขียวจนเหลียวหลัง

ขึ้นชื่อวังน้ำเขียวต้องเหลียวหา

โยนแก้วแววหางมยุรา

ก็จมลงคงคาพริบตาเดียว

ดงลานทับลานเต็มใบลาน

คัมภีร์จารสูญเชื้อไม่เหลือเหลียว

คนได้เปรียบเอาเปรียบรุกเรียบเรียว

วังน้ำเขียวย่อยยับยันทับลาน

ความเหลื่อมล้ำตำตาเต็มสามารถ

คนชั้นนำลุอำนาจสองมาตรฐาน

คนยอดหญ้าทำผิดพ้นพิษพาล

คนรากหญ้าผิดทุกงานเป็นพาลภัย

ดินหญ้าฟ้าแถนเอ๋ยแสนทุเรศ

สมบัติสาธารณะประเทศถูกปล้นได้

พวกปล้นใช่คนอื่นดื่นคนไกล

ล้วนผู้รักความเป็นไทยชาติไทยเอย

บ้านช่างหล่อ กรุงธนบุรี 

4 สิงหาคม 2554  

11.00 น.