มติชนรายวัน ฉบับประจำวันศุกร์ที่ 29 กรกฎาคม 2554

          ภาษาไทยและวรรณคดีไทย ที่ครูบาอาจารย์สอนตามสถาบันทุกระดับ มีผู้อธิบายว่าถูกครอบงำด้วยอำนาจอนุรักษนิยมของคนชั้นนำแห่งลุ่มน้ำเจ้าพระยา กับชนชั้นกลาง (ที่เป็นบริวารคนชั้นนำ)

ดังนั้น ภาษาไทยและวรรณคดีไทยที่สังคมไทยยกย่องเป็นมาตรฐาน จึงหมายถึงภาษาและวรรณคดีของราชสำนักลุ่มน้ำเจ้าพระยาเท่านั้น เช่น อยุธยา,  สุโขทัย, กรุงเทพฯ, ฯลฯ (ไม่มีกรุงธนบุรี)

ถ้าจะมีอ้างอิงของลุ่มน้ำอื่นบ้าง ก็ถูกจัดเป็นภาษาและวรรณคดีท้องถิ่น หรือพื้นบ้านพื้นเมือง ซึ่งมีความหมายว่า “ไม่ไทย” คือไม่เป็นภาษาไทยและวรรณคดีไทยอย่างมาตรฐาน

ข้อกำหนดเหล่านี้ต้องพยายามกลบเกลื่อน “ชนชั้น” ในภาษาไทยและวรรณคดีไทย ว่าไม่มีชนชั้น แม้ราชาศัพท์ก็แสดงถึงความรุ่มรวยทางภาษาที่มีวรรณศิลป์

แล้วประณามคำผวนว่าเป็นของท้องถิ่น ซึ่งหยาบคายอยู่ใต้สะดือ

ทั้งๆ ในความจริงแล้ว คำผวนก็เป็นที่นิยมแพร่หลายพูดกันในหมู่ชาววัง จนรัชกาลที่ 4 ต้องทรงมีประกาศไว้หลายเรื่อง ซึ่งสะท้อนว่าชาววังชอบเล่นคำผวนสัปดนพอๆ กับชาววัดชาวบ้านนั่นแหละ

นั่นเพราะคำผวนชวนให้สนุกสนาน ไม่เคร่งเครียด

ราว 40 กว่าปีมาแล้ว มีผู้พิทักษ์ภาษาไทยซึ่งเป็นบริวารคนชั้นนำ พากันลงโทษแล้วประณามสำนวนสวิงสวายในบทประพันธ์ของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ เป็นผู้ทำให้ภาษาไทยวิบัติ

แต่คนอ่านหนังสือกลุ่มใหญ่ในยุคนั้นเห็นตรงข้าม คือพากันยกย่อง ’รงค์ วงษ์สวรรค์ ว่าเป็นผู้สร้างสรรค์ให้ภาษาไทยอุบัติ เพราะมีสำนวนใหม่ๆ คำใหม่ๆ ไว้ใช้งาน ทำให้ภาษาเคลื่อนไหว มีชีวิตชีวา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งทำให้รู้ว่าใช้คำทับศัพท์ภาษาอังกฤษ เช่น คอมพิวเตอร์, แทบเล็ต, ฯลฯ จะได้ความหมายและได้ความเข้าใจอย่างมีรสชาติดีกว่าแปลศัพท์ภาษาอังกฤษเป็นไทยด้วยคำแขก (บาลี-สันสกฤต)

จนถึงขณะนี้ไม่มีใครบอกว่าวิบัติ มีแต่คนยกย่องงานประพันธ์ของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ ว่า สร้างสรรค์ และ อุบัติ

ผู้พิทักษ์ภาษาไทยต่างหากที่ทำให้ภาษาไทยวิบัติ เพราะพากันแช่แข็งภาษาไทยให้ตายซากอยู่กับศิลาจารึกพ่อขุนในระบบพ่อขุนอุปถัมภ์ 

what is forzest 20 dutasteride side effects