มติชนรายวัน ฉบับประจำวันศุกร์ ที่ 27 พฤษภาคม 2554

แผนแม่บทวัฒนธรรมแห่งชาติ จะทบทวนปรับแก้อย่างไรก็ไม่น่าจะเป็นผลให้คนทั่วไปรับรู้แล้วสนใจปฏิบัติตาม เพราะราชการเข้าใจวัฒนธรรมต่างจากสากลโลก

วัฒนธรรมแห่งชาติไม่ใช่สมบัติของสามัญชนคนทั่วไป แต่เป็นสมบัติของคนชั้นนำใช้งานพิทักษ์รักษาอำนาจตนเองและบริวาร

คนชั้นนำและบริวารจึงแสดงอำนาจบาตรใหญ่ แล้วอาละวาดอย่างขาดสติ เพื่อยัดเยียดวัฒนธรรมไทย“แห่งชาติ”ให้คนยอมรับ แต่แล้วคนก็ยิ่งปฏิเสธ

เมื่อความจริงเป็นอย่างที่เห็นแก่ตารู้แก่ใจ กระทรวงวัฒนธรรมควรทบทวนปรับปรุงแก้ไขไปทำงานหลัก คือ แบ่งปันเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารความรู้วัฒนธรรม เพื่อ

  1. ให้ไทยเป็นสังคม“รู้เขา-รู้เรา-รู้โลก” 2. ให้ไทยเป็นสังคมสร้างสรรค์(ตามที่เคยโฆษณากันไว้ว่า Creative economy, Creative Thailand)

งานหลักที่บอกมานี้ ไม่ใช่งาน“สั่งสอน” แต่เป็นงาน“สั่งสม”ด้วยวิธีสร้างกิจกรรมความเคลื่อนไหวผ่านสื่ออันหลากหลาย โดยไม่มีอำนาจบาตรใหญ่ไปพิพากษาใครๆเหมือนที่เคยอาละวาดอย่างขาดสติมาแล้ว

สังคมรู้เขา-รู้เรา-รู้โลก คือรู้จักคนอื่น รู้จักตนเอง แล้วรู้จักทั้งโลก

หมายถึงรู้ประวัติศาสตร์ความเป็นมาของประเทศเพื่อนบ้าน และหมดทั้งโลก ขณะเดียวกันก็ต้องรู้ประวัติศาสตร์ความเป็นมาประเทศของตนเองด้วย

สังคมไทยมีปัญหามากเรื่องนี้ เพราะแม้ประวัติศาสตร์ความเป็นมาประเทศของตนเองยังเลอะเทอะ เพ้อเจ้อ มีแต่เรื่องราวที่เป็น“นิยาย”ของราชวงศ์และสงคราม ไม่มีประวัติศาสตร์สังคมและท้องถิ่น

ผลคือไม่รู้จักตนเอง ไม่รู้จักคนอื่น ไม่รู้จักโลก

ที่คิดว่ารู้จักก็รู้แค่ปลีกย่อย เหมือนตาบอดคลำช้างส่วนเดียว แล้วคิดว่าช้างทั้งตัวมีแค่นั้น

สังคมสร้างสรรค์ เป็นผลต่อเนื่องจาก รู้เขา-รู้เรา-รู้โลก แล้วแปลงเป็นพลังผลักดันให้มีความคิดสร้างสรรค์สิ่งต่างๆได้ต่อไป

จะเป็นสังคมสร้างสรรค์ได้ดี ต้องรู้จักและเข้าใจความหมายแท้จริงของวัฒนธรรมในแนวนอนกว้างขวางที่มีความเคลื่อนไหว ไม่หยุดนิ่ง

และไม่ปลอมๆ เฟคๆอย่างวัฒนธรรมไทยในวัฒนธรรมแห่งชาติ ที่เป็นอริกับความคิดสร้างสรรค์

ของดีมีอยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทั่วประเทศ แต่ทางการหวงไว้ไม่แบ่งปันเผยแพร่สู่สาธารณะให้คนทั่วไปรู้ แล้วสังคมจะรู้อย่างไร? จะเป็นทุนวัฒนธรรมให้เกิดพลังสร้างสรรค์ได้ยังไง?

ตัวอย่างประเทศที่แบ่งปันเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารความรู้อย่างเป็นรูปธรรม คือ

ญี่ปุ่น ได้รับการยอมรับและยกย่องว่าให้ความสำคัญต่อวัฒนธรรมรู้เขา-รู้เรา-รู้โลก แล้วผลักดันเป็นสังคมสร้างสรรค์จนมั่งคั่งและมั่นคงอย่างยิ่ง

สิ่งที่ญี่ปุ่นใช้แบ่งปันเผยแพร่ข่าวสารข้อมูลความรู้วัฒนธรรม คือ“มิวเซียม” (ไทยเรียก พิพิธภัณฑ์) มีกระจายทุกท้องถิ่น

แต่ไม่ใช้เก็บของเก่าอย่างที่มีในไทย หากเป็นที่จัดแสดงแบ่งปันเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารความรู้ให้รู้เขา-รู้เรา-รู้โลก อย่างทันสมัย แล้วเคลื่อนไหวตลอดเวลา

มิวเซียมญี่ปุ่นจึงเป็นแหล่งเรียนรู้(หรือโรงเรียนขนาดเล็ก) ของทั้งเด็กและผู้ใหญ่ในชุมชนท้องถิ่นอย่างมีชีวิตชีวาด้วยเนื้อหาทันสมัย ไม่ตายซากเหมือนพิพิธภัณฑ์ไทยในกระทรวงวัฒนธรรม และไม่บ้าคลั่งเทคโนโลยี(ทั้งๆ เขาผลิตเอง) เหมือนไทย(ที่ผลิตเองไม่ได้ ต้องซื้อญี่ปุ่น)

เลิกเถอะ—เลิกบ้าอำนาจบาตรใหญ่ แล้วเลิกอาละวาดแว้งกัดคนโน้นคนนี้อย่างขาดสติ ให้หันมาแบ่งปันเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารความรู้ให้รู้เขา-รู้เรา-รู้โลก เพื่อ Creative economy, Creative Thailand

fluoxetine abuse valtrex tablet