Download PDF

มติชนรายวัน ฉบับประจำวันพฤหัสบดีที่  13   มกราคม  2554

รถไฟไทยกับการเมืองไทย ไม่มีมาตรฐานเหมือนๆกัน หรือถ้าจะมีก็มีสองมาตรฐาน ชาวบ้านทั่วไปได้เคราะห์กรรม

คราวก่อน ซื้อตั๋วรถไฟไปอุบลฯ ออกจากหัวลำโพงตอนเช้า หวังจะถึงอุบลฯตอนเย็น จึงมีนัดหมายงานไว้

เมื่อถึงสถานีรังสิต ผู้ประกาศรถไฟกระจายเสียงลั่นว่าต้องซ่อมเครื่องหัวรถจักรราว 2-3 ชั่วโมง เจ๊งเลย ต้องลงจากรถเปลี่ยนไปนั่งเครื่องบินที่ดอนเมือง ผมไม่กล้าขึ้นรถไฟอีกนับเป็นปี

คราวนี้ ได้ตั๋วรถไฟฟรี จะไปปราจีนบุรี โดยขบวนอรัญประเทศ ออกจากหัวลำโพงเวลา 13.05 น.

ผมยืนรอตรงชานชาลาหมายเลข 10 เกือบ 2 ชั่วโมง ไม่มีประกาศบอกกล่าวอะไรเลย สอบถามก็ได้คำตอบว่าให้รอต่อไป

เลยเปลี่ยนใจไม่ไปดีกว่า เพราะไม่มีอนาคต ต้องออกไปเรียกแท็กซี่กลับบ้าน

เรียกแท็กซี่เพื่อออกจากหัวลำโพง เป็นกิจกรรม“ชิงจังหวะ” มีตลอดวัน โดยเฉพาะช่วงเวลารถไฟจากที่ต่างๆเข้าถึงหัวลำโพง แล้วมีผู้โดยสารจำนวนมากมาเรียกแท็กซี่กลับบ้าน หรือไปธุระ

ไม่มีคิวเรียกแท็กซี่ แต่ทุกคนต้องใช้ความสามารถเฉพาะตัว“ชิงจังหวะ”เอาเอง โดยแย่งกันเรียกแท็กซี่คันที่เข้ามาส่งผู้โดยสาร

ผมหวังลูกฟลุค แต่ไม่เคยได้ รอเป็นชั่วโมงก็ไม่มี เลยต้องเดินข้ามถนนออกไปเรียกแท็กซี่ข้างนอกสถานี แล้วซมซานกลับบ้านอย่างผู้ไม่มีอนาคต

ยังอยากใช้บริการรถไฟไปที่ต่างๆ แต่ผมยังคิดไม่ออกว่าจะใช้บริการแบบไหน? อย่างไร? ให้สอดคล้องกับลักษณะไร้มาตรฐานเหมือนการเมืองไทย

จนกว่าเราจะพบกันอีก บนรถไฟไทย ในการเมืองไทย