หนังสือพิมพ์มติชน ฉบับประจำวันอังคารที่  22  มิถุนายน 2553

ขอคืนพื้นที่ธรรม มีทั้งข้อเขียน, คำบรรยาย, และคำสัมภาษณ์ ของ                พระไพศาล วิสาโล จำนวน 9 เรื่อง

แต่เรื่องที่อ่านแล้วผมรู้สึกโล่งและเบาอย่างยิ่งอยู่ที่คำปรารภของพระไพศาล

“ความขัดแย้งที่นำไปสู่วิกฤตการณ์สำคัญของประเทศมักเกี่ยวข้องกับพื้นที่ หากมิใช่การพยายามแย่งชิงพื้นที่บางส่วนของประเทศ (ดังกรณี 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้) ก็เป็นการครองพื้นที่ที่สำคัญกลางกรุงเทพมหานคร (ดังการชุมนุมของคนเสื้อเหลืองและเสื้อแดง)

แม้การปกปักรักษาพื้นที่ดังกล่าวเป็นสิ่งสำคัญ แต่ที่สำคัญไม่น้อยกว่ากันก็คือการรักษาพื้นที่ในจิตใจของตน

ที่น่าเป็นห่วงก็คือ ในขณะที่ผู้คนเป็นจำนวนมากหวงแหนพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ ไม่ปรารถนาให้ใครมายึดครอง แต่เรากลับปล่อยให้พื้นที่ในจิตใจถูกครอบครองด้วยความโกรธ ความเกลียด และความกลัวอย่างไม่รู้ตัว

สุดท้ายก็ถูกมันผลักไสให้ห้ำหั่นทำร้ายซึ่งกันและกัน ทั้งๆที่เป็นคนไทยด้วยกัน หรือยิ่งกว่านั้นคือเป็นเพื่อนพ้องพี่น้องกัน

การชิงพื้นที่กลับคืนมาจะมีประโยชน์อะไร ตราบใดที่ในจิตใจของผู้คนยังเต็มไปด้วยความโกรธ-เกลียด-กลัว เต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท ถึงจะได้พื้นที่กลับมาแต่ก็หามีความสงบสุขไม่

สิ่งที่สำคัญกว่าจึงมิใช่การชิงพื้นที่กลับมา แต่อยู่ที่การรักษาพื้นที่ทางใจของผู้คนให้มีธรรม โดยเฉพาะสติ ขันติ เมตตา และปัญญา

ครั้งหนึ่งเมืองไทยเคยเป็นแผ่นดินธรรม แต่นับวัน“พื้นที่ธรรม” มีแต่จะหดหายไปเพราะถูกรุกรานด้วยวัฒนธรรมแห่งความ“ละโมบ” (กิน กาม เกียรติ) และวัฒนธรรมแห่งความ“เกลียดชัง” (โกรธ เกลียด กลัว) จนแทบทุกหนแห่งรุ่มร้อนเพราะการเอาเปรียบและข่มเหงคะเนงร้าย

สังคมไทยจะมีสันติสุขอย่างแท้จริงมิใช่เพราะสามารถรักษาพื้นที่ทางภูมิศาสตร์เอาไว้ได้ แต่อยู่ที่การรักษาพื้นที่ทางธรรมให้คงอยู่ทั้งในจิตใจของผู้คนและในบ้านเมือง”

ผู้ใช้นาม “คนลำพูน” ส่งกวีนิพนธ์ดอกไม้มาหลายวันแล้ว เลยฝากมาขอคืนพื้นที่ธรรมไว้ตรงนี้ด้วย

ดอกไม้ให้นายกฯ

ฉันมีดอกไม้มาให้                     ฉันมีดอกไม้มาฝาก

เก็บมาจาก      ศาลาโล่ง         หน้าโลงผี

คนตายโหง      เขาสั่งฆ่า         สิ้นปรานี

ขอแสดง          ความยินดี        ที่เหี้ยมพอ

มีพ่อแก่            แม่เฒ่า            เขาฝากถาม

ช่วยติดตาม     คนเฮงซวย       ด้วยเถิดหนอ

จะเนิ่นนาน      ปานใด เต็มใจรอ

จงลากคอ        ลงนรก             ตกตายตาม

อย่าถือสา        ฉันคนจน         ชนชั้นไพร่

ให้ดอกไม้         ไม่สดสี เพราะผลีผลาม

ศพที่หนึ่ง         ถึงเกือบร้อย    คล้อยโมงยาม

ช่วยลงนาม      รับเอาไว้           ใต้หมอนคุณ

คนลำพูน

140 บาท