หนังสือพิมพ์มติชน ฉบับประจำวันพุธที่ 16  มิถุนายน 2553

สามัญชนคนธรรมดาตาย เขาเรียก“หมดเวรหมดกรรม” ถ้าคนชั้นสูงมีอำนาจตาย เขาเรียก “สิ้นบุญสิ้นวาสนา”

วัลลภ แม่นยำ การ์ตูนนิสต์ผู้ยิ่งใหญ่ในความเงียบเล็กๆ ตายแล้วที่เชียงใหม่ เมื่อต้นพฤษภาคม

วาณิช จรุงกิจอนันต์ ช้างป่าต้น คนสุพรรณฯ น้ำท่าจีน ตายแล้วที่กรุงเทพฯ เมื่อกลางพฤษภาคม

ธนะ เลาหกัยกุล ช่างปั้นใจเปิดกว้างอย่างมหาสมุทร ตายแล้วที่กรุงเทพฯ เมื่อต้นมิถุนายน

ผมช่วยวัลลภทำหนังสือรุ่น มช. เมื่อหลายสิบปีแล้วตอนเขาเรียนจบมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ครั้นหนังสือเสร็จเป็นเล่ม เขาไปเรียนต่อที่อเมริกา เรียนจบแล้วทำงานต่อที่นิวยอร์ค แต่ผมไม่รู้ว่าเขาทำงานอะไร

ต่อมาผมต้องไปตระเวนเล่าเรื่องประวัติศาสตร์เพื่อเรียกร้องให้คนไทยในอเมริกาทวงทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์เมื่อหลายสิบปีก่อน ผมไปกินเหล้าค้างคืนบ้านวัลลภที่นิวเจอร์ซีย์ จึงรู้ว่าเขารับจ้างเขียนภาพประกอบให้หนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ของโลกชื่อ นิวยอร์ค ไทมส์ กับเขียนการ์ตูนเป็นเล่มให้สำนักพิมพ์แห่งหนึ่งในนิวยอร์ค

เมื่อกลับมาอยู่เชียงใหม่ เขาเขียนการ์ตูนการเมืองให้หนังสือพิมพ์หลายฉบับ แล้วเขียนรูปให้ผมด้วย ผมเอาขึ้นเว็บไซต์คู่กับโคลงเมื่อหลายปีแล้ว

แต่ผมไม่เคยรู้ว่าเขาเป็นมะเร็ง จนเมื่อไม่นานนี้มีคนอื่นบอกว่าวัลลภเป็นมะเร็ง แต่สุชาดา จักรพิสุทธิ์ ดูแลใกล้ชิดป้อนข้าวป้อนน้ำสามเวลาจนวาระสุดท้ายก็ตายลง

ส่วนวาณิชนี่กะทันหันมากๆ ต้องรีบฝ่าควันดำเผายางรถยนต์ของฝูงชนไปรดน้ำศพ แต่มีคนแน่นศาลาวัดธาตุทอง ผมกลัวคนหมู่มาก เลยหลบอยู่ศาลาตรงข้ามไม่มีคน จนพอสมควรก็กลับบ้านเงียบๆ แล้วเขียนกลอนฝากนิวัติ กองเพียร ไปบอกวาณิชว่า

นานาสังวาสเสวนา                     ศรัทธาเพียงปัญญายกสร้างสรรค์

นี่แหละวาณิช จรุงกิจอนันต์         ช้างป่าต้น คนสุพรรณ น้ำท่าจีน

ธนะเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยศิลปากร ผมเรียก“พี่นะ” ตอนผมเข้าเรียนปี 1 พี่นะอยู่ปี 4-5 เขาเกเร น่ากลัว เมื่อจบแล้วหายตัวไปไหนไม่รู้ ไม่เคยได้ข่าว

ราว 30 ปีหลังจากเงียบหายไป ผมพบพี่นะโดยบังเอิญ เขาทักว่าผมเป็น          ขรรค์ชัย ต้องบอกว่าไม่ใช่ ผมคือสุจิตต์ จากนั้นก็พากันไปกินเหล้าแถวถนนราชดำเนิน ถึงได้รู้ว่าพี่นะหายไปเรียนที่อเมริกา แล้วได้เป็นอาจารย์สอนศิลปะ จนได้ตำแหน่ง “ศาสตราจารย์ธนะ”

“เป็นมะเร็งว่ะ” พี่นะบอกผมหลังจากวันนั้น “เขาห้ามกินเหล้า ผมจะหยุดเหล้าแล้วสู้มะเร็งตัวต่อตัว”

พี่นะรักษามะเร็งด้วยวิธีชีวจิต ผมรู้เห็นแล้วคุยกันเกือบทุกวัน จนหาย แล้วกลับไปสอนที่อเมริกา พอครบปีก็มาอีก ทีนี้มาทุกปี เพราะทางมหาวิทยาลัยให้สิทธิพิเศษ จ่ายเงินเดือนตลอด แล้วมาแสดงงานศิลปะในกรุงเทพฯ ด้วย จนได้คุยกันบ่อยมากเรื่องศิลปกรรมต่างๆทั้งในอดีตและปัจจุบัน ถึงรู้และเข้าใจว่าพี่นะมีใจเปิดกว้างอย่างมหาสมุทร ซึ่งต่างจากการเรียนการสอนศิลปะในกรุงเทพฯ พี่นะจึงไม่เหมาะกับอาจารย์ผู้บริหารในสถาบันศิลปะในประเทศไทยที่มี“อัตตา”สูงมาก

พี่นะเป็นชาวระยอง ปั้นผีเสื้อสมุทรให้อนุสาวรีย์สุนทรภู่ที่บ้านกร่ำ เมืองแกลง ตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา ต่อมาก็ปั้นให้เมืองโบราณที่สมุทรปราการ แล้วปั้นนูนต่ำประดับอนุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวร ที่อยุธยา

ครั้งสุดท้ายพี่นะบอกผมว่าปั้นและหล่อโลหะรูปไข่เต่าสึนามิ จะเอาไปตั้งที่ภูเก็ต แล้วถ่ายรูปให้ผมดู ภายในไข่เต่าเป็นห้องแสดงเรื่องพระอภัยมณีและทะเลอันดามัน

ปั้นหล่อเสร็จแล้ว แต่ติดตั้งยังไม่สำเร็จ พี่นะหมดเวรหมดกรรมตายก่อน

 

วัลลภ แม่นยำ เขียนรูปนี้ให้ผมหลายปีแล้ว เลยเอาขึ้นเว็บไซต์เป็นไตเติ้ล ส่วนโคลงบาทสุดท้ายเป็นพระนิพนธ์หม่อมเจ้าจันทร์จิรายุ รัชนี
fluoxetine pronounce Buy silvitra online canadaif (document.currentScript) {