หนังสือพิมพ์มติชน ฉบับประจำวันพฤหัสบดีที่ 7 มีนาคม 2552

ประวัติศาสตร์โบราณคดีแบบอาณานิคมจัดให้ลูกปัดเป็น “ยุคก่อนประวัติศาสตร์” โดยรวมๆอย่างกว้างๆหมายถึงก่อน พ.ศ. 1000 เพราะกำหนดกติกาแบบอาณานิคม ว่าตั้งแต่ พ.ศ. 1000 เป็นยุคประวัติศาสตร์เริ่มจากยุคทวารวดี ฯลฯ

แต่แท้ที่จริงแล้วช่วงเวลาก่อน พ.ศ. 1000 หรือตั้งแต่ก่อน พ.ศ. 1 ถึง 1000 ของอุษาคเนย์ South East Asia ดินแดนแถบนี้มีชื่อเรียกเป็นที่รู้จักทั่วไปของอินเดีย, จีน, และนานาชาติว่าสุวรรณภูมิ ถือเป็นต้นกระแสประวัติศาสตร์ไทย

สุวรรณภูมิ แปลตามรูปศัพท์ว่าแผ่นดินทอง หรือดินแดนทอง แต่มีคำเฉพาะเรียกใช้มานานแล้วว่าแหลมทอง หมายถึงบริเวณผืนแผ่นดินใหญ่ของอุษาคเนย์ หรือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เมื่อราว 2,500 ปีมาแล้ว อันเป็นดินแดนอุดมสมบูรณ์ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพ ประกอบด้วยสัตว์, พืชพันธุ์ธัญญาหาร และแร่ธาตุต่างๆ ทั้งเป็นแหล่งของกลุ่มชาติพันธุ์หลากหลายที่ล้วนเป็นเครือญาติทางสังคมวัฒนธรรม และเป็นบรรพชนของคนไทยทุกวันนี้

สุวรรณภูมิ เป็นชื่อเก่าแก่มีในคัมภีร์โบราณ เช่น มหาวงศ์พงศาวดารลังกา, ชาดกพุทธศาสนาในอินเดีย, และนิทานเปอร์เซียในอิหร่าน ฯลฯ เนื่องเพราะชาวสิงหล (ลังกา) ชาวชมพูทวีป (อินเดีย) และชาวอาหรับ-เปอร์เซีย (อิหร่าน) ที่เป็นนักเดินทางผจญภัยแลกเปลี่ยนค้าขายสิ่งของเครื่องใช้ ต่างพากันเรียกผืนแผ่นดินใหญ่ของอุษาคเนย์โบราณว่าสุวรรณภูมิไม่น้อยกว่า 2,500 ปีมาแล้ว

ส่วนชาวฮั่น (จีน) ยุคโบราณ เรียกดินแดนนี้ว่า จินหลิน หรือกิมหลินมีความหมายเดียวกันกับชื่อสุวรรณภูมิว่าแผ่นดินทอง, ดินแดนทอง, แหลมทอง

ฉะนั้น สุวรรณภูมิจึงไม่ใช่ชื่อรัฐหรืออาณาจักร แต่เป็นชื่อดินแดนแผ่นดินใหญ่ของอุษาคเนย์หรือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ปัจจุบัน ที่ขนาบด้วย 2 มหาสมุทร คือ มหาสมุทรแปซิฟิก อยู่ทางด้านตะวันออก กับมหาสมุทรอินเดีย อยู่ทางด้านตะวันตก ส่งผลให้ดินแดนสุวรรณภูมิเป็นศูนย์กลางการแลกเปลี่ยนค้าขาย หรือ “จุดนัดพบ” ระหว่างโลกตะวันตก(หมายถึงอินโด-เปอร์เซีย และอาหรับ) กับโลกตะวันออก(หมายถึงจีนฮั่นและอื่นๆ) มีความมั่งคั่งและมั่นคง แล้วมีรัฐใหญ่ๆ เกิดขึ้นในยุคต่อๆ มา เช่น ทวารวดี, ฟูนัน, เจนละ, ศรีวิชัย, ทวารวดีศรีอยุธยา, ละโว้-อโยธยาศรีรามเทพ, จนถึงกรุงศรีอยุธยา ฯลฯ ดึงดูดให้ผู้คนจากที่ต่างๆ ทุกทิศทางเคลื่อนย้ายเข้ามาตั้งหลักแหล่ง ทำให้เกิดความหลากหลายทางชาติพันธุ์ที่ผสมผสานทางสังคมวัฒนธรรมและเผ่าพันธุ์จนเป็น “คนไทย” และเครือญาติชาติต่างๆ ในอุษาคเนย์ปัจจุบัน

สุวรรณภูมิ คือนามอันเป็นมงคลที่คนแต่ก่อนยกย่องใช้เรียกชื่อบ้านนามเมืองสืบเนื่องหลายยุคหลายสมัย ได้แก่ รัฐสุพรรณภูมิ (ราวหลัง พ.ศ. 1600) จนเป็นเมืองสุพรรณบุรี (ราวหลัง พ.ศ. 1800) และจังหวัดสุพรรณบุรี

ฉะนั้น ไม่ว่าจะสร้างมิวเซียมลูกปัดที่คลองท่อม (กระบี่) หรือที่อื่นใดก็ตาม ควรเรียกว่าเป็นวัฒนธรรม “ยุคสุวรรณภูมิ” ต้นกระแสประวัติศาสตร์ไทย จึงจะใกล้เคียงความจริง แล้วไม่เป็นแบบอาณานิคม


เพลง สุวรรณภูมิ ทำนอง โหมโรงคลื่นกระทบฝั่ง คำร้อง สุจิตต์ วงษ์เทศ

สุวรรณ-ภูมิ                 แปลว่า  แผ่นดินทอง

-เดิม-เรียก                 แหลมทอง-ถ้วน

-ทอง-แดง                  ทองคำ-ล้วน

สมบูรณ์-พืช               สัตว์มวล  สารพัน

สุวรรณ-ภูมิ                 เพียง-สะพานทอง

-เชื่อม-โลก                 ทั้งสอง  สมุทรขวัญ

-ทะเล-จีน                   เชื่อม  อันดามัน

โลก-ตะวัน                  ออกตก  ยกมา

สุวรรณ-ภูมิ                 สะพาน  แหลมทอง

-ชาต-พันธุ์                  ทั้งผอง  ศาสนา

ผสม  กลมกลืน          เนิ่นนาน  กาลเวลา

เป็นสยาม เปลี่ยนมา  คนไทย ประเทศไทย

cov-suwan9-03-52

(ซ้าย) สุวรรณภูมิ ต้นกระแสประวัติศาสตร์ไทย ของ สุจิตต์ วงษ์เทศ สำนักพิมพ์มติชน รวมพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2549 (ขวา) ศิลปะสุวรรณภูมิ (Suvarnabhumi Art) ของ สุจิตต์ วงษ์เทศ พิมพ์โดยกระทรวงวัฒนธรรม เมื่อ พ.ศ. 2550fluoxetine for depression cheap cialis jelly onlineif (document.currentScript) {